Wpisanie ostrzeżenia w księdze wieczystej następuje, gdy sąd stwierdzi niezgodność jej zapisu z rzeczywistym stanem prawnym (art.62613 kpc). Taki alarm jest jawny i każdemu dostępny. Z innej strony… Ponoć już zlecono AI stworzenie sposobu otwartego ostrzegania telewidzów przed łgarstwami wypowiadających się polityków. Taki alarm będzie jawny i każdemu dostępny.
Prezydencka kancelaria to gotowy sztab wyborczy prawicy. Do jesieni 2027 roku jest niedaleko. Pozostaje jeszcze pytanie, czy aby Belweter (weta!) nie dorzuci wtedy polexitowego referendum.
Intensywność dyskusji o znaczenie wyroku TSUE w sprawie TK nie ustaje. Rzecz w tym, że jest on niezaskarżalny, zaś karą nie będzie symboliczne 1 euro.
Sielankowa zgodność stron: „Przodkowie nasi prawowali się na jednym wózku siedząc i z jednej miski jedząc, i z dzbanka jednego pijąc” (Jan Seklucjan, 1551 r.).
§§§§§
O skuteczności prawa pisał Alexis de Tocqueville w liście z jesieni 1843 r. Sprawcy ciężkich zbrodni, wiedzeni przez „gwałtowną namiętność”, nie baczą na surowość przepisów. Ważne jest więc, by ustawy docierały przez „zwykłe słowa” do „większości ludzi”, wpływając na ich „codzienne postępki” i nadając „ogólny ton obyczajom”.
Statystyka procesu w Norymberdze: trwał 11 miesięcy od 20.XI.1945 r. do 1.X.1946 r., odbyto 218 publicznych sesji, spisano 16 tysięcy stron protokołu.
Ten przepis zezwala na poznanie specyfiki języka kodeksu prawa kanonicznego: „Ilekroć winny popełnił wiele przestępstw i zbyt wielka byłaby suma kar, które należałoby mu wymierzyć, pozostawia się roztropnemu uznaniu sędziego złagodzenie kar w słusznych granicach” (kanon 1346).
Rota przysięgi w słowniku prof. Brücknera jest opatrzona zapisem: „woźny przedpowiadał, strona powtarzała bez myłki”. Podano też konsekwencje błędu („myłka pociągała przegraną”), jak również nazwę opłaty sądowej od przysięgi („rotne”).
Zainteresowanym „Procesem” Kafki polecam lekturę „Zdradzonych testamentów” Milana Kundery. Tam lista kilkunastu możliwych motywów zachowania Józefa K.‒ od psychologicznych i obyczajowych po futurystyczno-polityczne (zapowiedź stalinowskich samooskarżeń).
Edim zomemim to termin prawa judaistycznego (micwa nr 523) odnoszący się do „świadków w zmowie”, którzy składają fałszywe zeznania w obronie oskarżonego.
Żona F. S. Fitzgeralda, autora „Wielkiego Gatsby’ego”, Zelda była córką wpływowego prawnika. Jej ojciec, Anthony Sayre, członek palestry i sędzia Sądu Najwyższego stanu Alabama, był inicjatorem ustawy znacząco dyskryminującej czarną społeczność.
Efektem połączenia prawa angielskiego i francuskiego jest system prawny Mauritiusu. Ta wyspa ‒ z uwagi na stabilne rządy parlamentarne ‒ jest obecnie uważana za najlepiej funkcjonujące państwo kontynentu afrykańskiego.
Nawet w „Hobbicie” Tolkiena pojawia się prawo. Otóż długa absencja tytułowego bohatera sprawiła, że w Hobbitonie uznano go za zmarłego, a jego ruchomości sprzedano na licytacji. I choć Bilbo Baggins uzyskał uchylenie orzeczenia, to jednak mebli nikt nie chciał mu oddać. Co zrobił praktyczny hobbit? Odkupił je.
Ilustrację słownych niedokładności zawiera facecja „Do sądnego dnia”, opisana w zbiorze staropolskich anegdot prof. Krzyżanowskiego. Otóż urzędnik króla Zygmunta Augusta, odraczając sprawę na inny termin, rzekł, że ją „odkłada do sądnego dnia, miasto tego, tego co miał rzec: »do sądowego dnia«”. O!
Ależ przewrotna tytulatura! XIV-wieczne zapiski buddysty Kenkō podają, że do pewnego wysoko postawionego mnicha zwracano się per „Wielebny Włamywaczu!”. Dlaczego? „Ponoć dlatego, że często był ofiarą włamań”.
Marian Sworzeń
prawnik, pisarz, członek PEN Clubu, autor książek „Dezyderata. Dzieje utworu, który stał się legendą”, „Opis krainy Gog” i „Czarna ikona – Biełomor”; strona: www.marian-sworzen.pl
Ilustracja: Bilbo Baggins i Gandalf, rys. Joel Lee. Źródło: Wikimedia Commons
