Kim Lane Scheppele, Laurent Pech, Maciej Kisilowski: Czyj to zamach stanu? Przywrócenie legalności Trybunału Konstytucyjnego w Polsce

0
(0)

Tymczasowe zawieszenie – w dniu 30 października 2026 r. – dwóch sędziów, którzy bezprawnie przejęli kierownictwo nad nielegalnie obsadzonym polskim Trybunałem Konstytucyjnym, doprowadziło do powstania wymownych obrazów: kordonu policji wokół gmachu Trybunału oraz chaotycznej konfrontacji z Prezydentem Rzeczypospolitej. Radykalnie prawicowe środowiska polityczne, zarówno w Polsce, jak i za granicą, szybko określiły tę interwencję mianem zamachu stanu. Z punktu widzenia prawa stanowiła ona jednak istotny – i konieczny – krok w stronę przywrócenia rządów prawa.

Od ponad dekady – odkąd radykalnie prawicowa partia Prawo i Sprawiedliwość (PiS) zaczęła przejmować kontrolę nad Trybunałem, dopuszczając się przy tym jawnych i wielokrotnych naruszeń prawa polskiego oraz europejskiego – bronimy jednej, prostej tezy: europejskie standardy praworządności wymagają, aby Polska szanowała niezależność Trybunału oraz dbała o to, by był on powoływany i funkcjonował zgodnie z Konstytucją RP. Zasada ta pozostaje naszym punktem wyjścia. Wydarzenia z ubiegłego piątku [autorzy opublikowali swój artykuł w Verfassungsblog.de 2 listopada – przyp. redakcja MK] należy oceniać właśnie przez pryzmat tego konstytucyjnego wzorca. Wymaga to doprecyzowania podstaw prawnych, na których opiera się nowe kierownictwo, oceny podjętych przez nie ograniczonych działań oraz wyjaśnienia politycznej konfrontacji, do której następnie doszło.

W jaki sposób przejęto Trybunał

Zrozumienie tego konfliktu wymaga powrotu do 2015 roku, kiedy to Prawo i Sprawiedliwość (PiS) wygrało wybory prezydenckie oraz uzyskało większość w obu izbach parlamentu. Jeszcze przed zmianą władzy parlamentarnej, ustępująca liberalna większość wybrała pięciu sędziów Trybunału. Trzech z nich wybrano zgodnie z prawem. Wybór pozostałej dwójki dotyczył miejsc, które miały zostać zwolnione dopiero w kadencji nowego parlamentu – co potwierdził sam Trybunał w wyroku z 3 grudnia 2015 roku, uznając podstawę prawną wyboru pierwszych trzech sędziów za prawidłową, a podstawę wyboru pozostałej dwójki za niezgodną z Konstytucją.

Artykuł 194 Konstytucji powierza wybór sędziów Trybunału wyłącznie Sejmowi. Jest to rozwiązanie odmienne od procedury powoływania sędziów innych sądów, których mianuje Prezydent RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa. Choć ustawy przewidują, że wybrani sędziowie Trybunału składają ślubowanie przed Prezydentem, czynność ta nie może nadawać Prezydentowi żadnych dodatkowych uprawnień w zakresie powoływania (lub wetowania) sędziów – uprawnień, których Konstytucja mu celowo nie przyznała.

Mimo to, ówczesny Prezydent Andrzej Duda, ściśle związany z PiS, odmówił w 2015 roku przyjęcia ślubowania od trzech sędziów wybranych zgodnie z prawem. Następnie nowa większość parlamentarna (PiS) wybrała osoby na miejsca, które były już zajęte. Osoby te, obsadzone na stanowiskach niezgodnie z prawem, zyskały w Polsce miano „sędziów dublerów”. W wyroku z 2021 roku w sprawie *Xero Flor przeciwko Polsce* Europejski Trybunał Praw Człowieka (ETPC) orzekł, że udział któregokolwiek z tych „uzurpatorów” w rozpoznawaniu sprawy narusza prawo stron do sądu ustanowionego ustawą. W sprawie *M.L. przeciwko Polsce* (wyrok z 14 grudnia 2023 r.) ETPC stwierdził, że sam udział takich osób „może pozbawić mocy prawnej” każde „orzeczenie” wydane przez Trybunał z ich udziałem. W listopadzie 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Trybunał, w składzie ukształtowanym niezgodnie z Konstytucją, został „zainfekowany nielegalnością”, przez co stał się organem, który „w sensie materialnym utracił zdolność do orzekania zgodnie z prawem”. Dwaj z trzech pierwotnie powołanych w sposób niezgodny z prawem sędziów zmarli w 2017 roku. Prawo i Sprawiedliwość (PiS) w nieprawidłowy sposób zastąpiło ich kolejnymi osobami, których objęcie stanowisk było również bezprawne: śmierć osób zajmujących miejsca bez podstawy prawnej nie powodowała powstania wakatów na stanowiskach należących do sędziów wybranych w październiku 2015 roku.

Mimo to PiS uznało osoby powołane na ich miejsce za uprawnione do pełnienia dziewięcioletniej kadencji, co przedłużyło skutki pierwotnych naruszeń prawa. Ostatnia z osób zajmujących miejsca „dublerów” opuściła Trybunał w grudniu 2024 roku. Kadencja jednej z osób powołanych na miejsce „dublera” miała zakończyć się 18 września 2026 roku, a kadencja drugiej ma upłynąć 30 stycznia 2027 roku.

Wpływ pierwotnych, niekonstytucyjnych „sędziów-dublerów” wykraczał poza składy orzekające, w których zasiadali – brali oni również udział w wyborze władz Trybunału. Zgodnie z Konstytucją, Prezydent RP powołuje prezesa i wiceprezesa Trybunału spośród kandydatów przedstawionych przez Zgromadzenie Ogólne (czyli pełny skład) wszystkich sędziów. „Sędziowie-dublerzy” oddawali głosy na tych kandydatów.

18 grudnia 2025 roku, w sprawie Komisja przeciwko Polsce, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że Trybunał przestał być sądem zgodnym z prawem, ze względu na poważne nieprawidłowości, które podważyły ​​powołanie trzech jego „sędziów” w grudniu 2015 roku oraz „prezesa” w 2016 roku. W odniesieniu do tej drugiej kwestii Trybunał wskazał na dwie wady: głosy oddane przez osoby powołane niezgodnie z prawem nie mogły stanowić podstawy do uzyskania wymaganego poparcia, a kandydat poparty jedynie przez mniejszość nie mógł być uznany za osobę wskazaną przez Zgromadzenie Ogólne.

W międzyczasie, pod koniec 2023 roku, doszło do zmiany większości parlamentarnej. Nowy rząd demokratycznej koalicji wstrzymał publikację „orzeczeń” Trybunału, argumentując, że jego niezgodny z prawem skład uniemożliwia mu wykonywanie funkcji konstytucyjnych. Była to logiczna odpowiedź na fakt, że Trybunał przestał być sądem spełniającym wymogi niezawisłego i bezstronnego organu ustanowionego ustawą.

Demokratyczna koalicja początkowo powstrzymywała się od obsadzania nowych wakatów w Trybunale, argumentując, że takie działanie legitymizowałoby organ, który jedynie podszywa się pod polski Trybunał Konstytucyjny. Jednak wygaśnięcie obecnych kadencji, wraz z wcześniejszym (w grudniu 2025 roku)przejściem na emeryturę sędzi powołanej przez PiS, otworzyło perspektywę obsadzenia większości miejsc w Trybunale w ciągu 2026 roku. Sejm wybrał sześciu sędziów w marcu, siódmego w czerwcu, a ósmego we wrześniu.

Prezydent chwyta się weta

Wybory prezydenckie z czerwca 2025 roku sprawiły, że przywrócenie Trybunału pozostało politycznie trudnym wyzwaniem. Choć w 2023 roku wyborcy wyłonili parlamentarną większość koalicji demokratycznej, na urząd prezydenta – niewielką przewagą głosów – wybrali wspieranego przez PiS Karola Nawrockiego. Utrwaliło to stan kohabitacji między zwaśnionymi obozami politycznymi.

Nawrocki kontynuował bezprawną praktykę swojego poprzednika, przekształcając akt przyjęcia uroczystego ślubowania w merytoryczne weto. Spośród ośmiorga sędziów wybranych przez obecny Sejm, przyjął ślubowanie tylko od trzech. Pozostała piątka nie uznała, by bierność prezydenta mogła unieważnić ich wybór. Czworo z nich 9 kwietnia publicznie odczytało i podpisało swoje ślubowania, a następnie dostarczyło do kancelarii prezydenta ich notarialnie poświadczone odpisy. Piąty sędzia postąpił w ten sam sposób w październiku.

W opinii z października 2026 roku Komisja Wenecka jednoznacznie poparła takie rozwiązanie. Wyjaśniła, że ​​w sytuacji, gdy prezydent bezpodstawnie odmawia przyjęcia ślubowania, wymóg ten może zostać spełniony bez jego fizycznego udziału – poprzez przedłożenie mu formalnie zweryfikowanego dokumentu. W takim przypadku sędzia powinien mieć możliwość objęcia swoich funkcji. (Można żałować, że ścieżki tej nie wybrano już w 2015 roku. Gdyby wówczas umożliwiono objęcie urzędu trzem prawidłowo wybranym sędziom – mimo sprzeciwu Andrzeja Dudy – być może udałoby się zapobiec wielu późniejszym szkodom).

Jednakże w 2026 roku pięcioro sędziów, którzy skorzystali z tej procedury, wciąż nie zostało dopuszczonych do orzekania. Stanowi to naruszenie m.in. środków tymczasowych zarządzonych przez Europejski Trybunał Praw Człowieka w odpowiedzi na skargi złożone przez czworo z tych sędziów, którym odmówiono dopuszczenia do pracy w Trybunale. 5 maja Trybunał w Strasburgu zobowiązał Polskę do „zapewnienia, by właściwe organy powstrzymały się od utrudniania nowo wybranym sędziom objęcia urzędu i wykonywania obowiązków sędziowskich” – aż do wydania przez Trybunał kolejnego orzeczenia. Dalsze niedopuszczanie ich do orzekania stanowi jawne lekceważenie tego postanowienia. Kluczową postacią naruszającą polskie i europejskie prawo jest Bogdan Święczkowski – były prokurator krajowy oraz zastępca Zbigniewa Ziobry, ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego z ramienia PiS (obecnie przebywający w Stanach Zjednoczonych, dokąd udał się po uzyskaniu wizy przy wsparciu wysokich rangą przedstawicieli administracji Trumpa, co pozwoliło mu uniknąć zarzutów, m.in. nadużycia uprawnień oraz sprzeniewierzenia środków publicznych). Święczkowski został wybrany do Trybunału w 2022 roku, a w 2024 roku – w sposób nieprawidłowy – objął funkcję jego domniemanego prezesa, po procedurze nominacyjnej, w której udział wzięli tzw. sędziowie dublerzy. Ostatnio działania Święczkowskiego, mające na celu utrudnianie pracy instytucji, przybrały formę fizyczną. Na początku października jeden z nowo wybranych sędziów zgłosił, że Święczkowski – postawny mężczyzna – wypchnął go z korytarza i zagrodził mu przejście na terenie Trybunału. W związku z tym incydentem złożono zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa.

Wydarzenia z 30 października

Jedna z odsuniętych od orzekania sędziów stała się kluczową postacią tego dramatu. Anna Korwin-Piotrowska to doświadczona sędzia, była prezes Sądu Okręgowego w Opolu oraz liderka stowarzyszenia sędziowskiego „Themis”, które angażuje się w obronę praworządności. Okoliczności te nabierają szczególnego znaczenia w świetle przepisów wprowadzonych za rządów Prawa i Sprawiedliwości (PiS).

Ustawa z 2016 roku o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym określa, kto powinien kierować tą instytucją w razie wakatu na stanowisku prezesa. Wskazuje ona również, kto ma pełnić funkcję zastępcy, jeśli prezes nie może upoważnić wiceprezesa ani innego sędziego do wykonywania stosownych zadań. Zgodnie z tymi przepisami, kierowanie Trybunałem przypada sędziemu z najdłuższym łącznym stażem pracy – obejmującym okres aplikacji sędziowskiej, pracy na stanowisku asesora lub sędziego sądów powszechnych, a także zatrudnienia w centralnej administracji państwowej. Anna Korwin-Piotrowska legitymuje się najdłuższym stażem spośród wszystkich sędziów Trybunału (wliczając w to osoby powołane w czasach rządów PiS), jako że rozpoczęła aplikację sędziowską w 1995 roku.

Działając jako ustawowa zastępczyni prezesa Trybunału, wydała ona dwa zarządzenia o czasowym odsunięciu od obowiązków sędziowskich Bogdana Święczkowskiego oraz jego domniemanego zastępcy, Bartłomieja Sochańskiego – obaj zostali powołani w ramach tej samej, wadliwej procedury. Zarządzenia dotyczyły wykonywania przez nich obowiązków sędziowskich, w tym pełnienia funkcji prezesa i wiceprezesa. Jako podstawy wskazano m.in. niedopuszczenie do orzekania sędziów wybranych zgodnie z prawem, manipulowanie składami orzekającymi oraz blokowanie posiedzenia Zgromadzenia Ogólnego, niezbędnego do przyjęcia projektu budżetu Trybunału. Korwin-Piotrowska argumentowała, że ​​uprawnienie do zawieszenia innych sędziów wynika z przepisów regulujących ustrój sądów powszechnych, do których odsyła ustawa o Trybunale Konstytucyjnym (uchwalona za czasów PiS). Przepisy te pozwalają na natychmiastową interwencję, jeśli postępowanie sędziego wymaga odsunięcia go od obowiązków w celu ochrony autorytetu sądu lub istotnych interesów wymiaru sprawiedliwości. Takie czasowe odsunięcie podlega obowiązkowej kontroli sądu dyscyplinarnego, złożonego z sędziów Trybunału wyłonionych w drodze losowania. Natychmiastowe odsunięcie od obowiązków może trwać maksymalnie miesiąc; każde kolejne zawieszenie wymaga już decyzji wspomnianego sądu.

Zarządzenia Anny Korwin-Piotrowskiej opierały się na tych właśnie podstawach ustawowych. Tego samego dnia Prokurator Generalny złożył pięć wniosków o wyrażenie zgody na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej: cztery dotyczące Święczkowskiego i jeden dotyczący Sochańskiego. Pociągnięcie do odpowiedzialności karnej wymaga zgody Zgromadzenia Ogólnego Trybunału – i właśnie o taką zgodę wystąpiono w tych wnioskach. Same wnioski nie skutkowały zawieszeniem żadnego z sędziów w pełnieniu obowiązków. Korwin-Piotrowska wyraźnie zaznaczyła, że ​​nie zapoznała się z nimi przed wydaniem swoich zarządzeń, które opierały się na innych przesłankach. Postępowania dyscyplinarne są odrębne i nie wymagają uchylenia immunitetu. Usunięcie z urzędu sędziego jest jedną z sankcji przewidzianych w przepisach regulujących status sędziów Trybunału. Piątkowe zarządzenia nie przesądzały ani o wyniku ewentualnego postępowania karnego, ani dyscyplinarnego.

Należy odróżnić uprawnienie Korwin-Piotrowskiej do kierowania pracami Trybunału od wydanych przez nią zarządzeń, które czasowo zawiesiły Święczkowskiego i Sochańskiego w pełnieniu obowiązków sędziowskich. Według naszego stanowiska, żaden z nich nie został zgodnie z prawem powołany na zajmowane stanowisko kierownicze, ponieważ w Zgromadzeniach dokonujących nominacji uczestniczyły osoby niebędące sędziami. Przyjmując takie założenie, ustawowe zasady postępowania w przypadku wakatu dawały Korwin-Piotrowskiej prawo do wykonywania funkcji prezesa; do uzyskania tego uprawnienia nie było konieczne stwierdzenie konkretnego przewinienia.

Inni polscy prawnicy, w tym Włodzimierz Wróbel, uzasadniają interwencję Korwin-Piotrowskiej w węższym zakresie, przyjmując założenie, że powołania na stanowiska kierownicze były zgodne z prawem. Interpretują oni ustawowy mechanizm zastępstwa w świetle zasady, zgodnie z którą nikt nie może być sędzią we własnej sprawie. Prezes sądu nie może uzależniać podjęcia działań w reakcji na własne postępowanie od własnej zgody czy gotowości do upoważnienia innej osoby do działania. W sytuacji, gdy przedmiotem oceny jest postępowanie zarówno prezesa, jak i wiceprezesa, osoba wyznaczona ustawowo do zastępstwa musi mieć możliwość interwencji. Argument ten potwierdza uprawnienie Korwin-Piotrowskiej do wydania zarządzeń, nawet przy założeniu, że stanowiska kierownicze zostały obsadzone zgodnie z prawem.

W praktyce jednak samo prawo do kierowania Trybunałem okazało się niewystarczające, by położyć kres faktycznej kontroli sprawowanej przez Święczkowskiego nad tą instytucją. Jak wspomniano wcześniej, utrudnianie pracy nowo wybranym sędziom przybrało już formę działań fizycznych, a pracownicy ochrony Trybunału egzekwowali ograniczenia dostępu, które on wprowadził. Decyzje o zawieszeniu, podlegające obowiązkowej kontroli sądowej, stanowiły podstawę do usunięcia obojga sędziów z budynku oraz uniemożliwienia im dalszego utrudniania pracy. Były one zatem środkiem służącym zapewnieniu skuteczności władzy działającej zgodnie z prawem, a nie źródłem uprawnień Korwin-Piotrowskiej do podejmowania działań.

Prawo a przekaz wizualny

Zawieszenie kierownictwa Trybunału było środkiem tymczasowym, podjętym na mocy obowiązujących przepisów i podlegającym późniejszej kontroli sądowej. Obrazy przedstawiały jednak znacznie bardziej dramatyczny scenariusz.

Korwin-Piotrowska zwróciła się o zapewnienie ochrony policyjnej dla sędziów i pracowników. Prokurator Generalny również powiadomił policję o zagrożeniach dla bezpieczeństwa. Funkcjonariusze zabezpieczyli teren oraz przylegającą do niego ulicę; policja wyraźnie zaznaczyła, że ​​nie weszła do budynku Trybunału. Mimo to, obecność funkcjonariuszy po zmroku została szybko przedstawiona jako nocne przejęcie sądu.

Obawy o bezpieczeństwo były jednak w pełni uzasadnione. Na zewnątrz zgromadzili się protestujący oraz politycy opozycji. Na prośbę Święczkowskiego jeden z jego zwolenników użył narzędzia elektrycznego, by wyłamać zamek w bramie, co umożliwiło mu wejście na teren obiektu, gdzie stanął naprzeciwko policyjnego kordonu.

Do najbardziej dramatycznego starcia doszło w sobotę około godziny pierwszej w nocy. Prezes Nawrocki przerwał zagraniczną podróż, by wrócić do Warszawy. Korwin-Piotrowska zgodziła się przyjąć go na rozmowę, pod warunkiem że przybędzie sam. Zamiast tego pojawił się w towarzystwie innych osób, w tym Zbigniewa Kapińskiego, I prezesa Sądu Najwyższego – który sam jest nielegalnym „sędzią” Sądu Najwyższego, powołanym do tego organu przez Krajową Radę Sądownictwa w kształcie nadanym jej niezgodnie z prawem przez Prawo i Sprawiedliwość (PiS).

Nagrania pokazały, jak Nawrocki – były bokser, mający w przeszłości powiązania ze środowiskami chuliganów stadionowych – siłą przepycha się obok Korwin-Piotrowskiej przy wejściu. Wewnątrz budynku sfilmowano go, gdy krzyczał na nowo wybranych sędziów. Szef kancelarii Nawrockiego zbył polecenia Korwin-Piotrowskiej, określając je jako niedorzeczne. Jeden z sędziów przekazał również, że osoby podające się za pracowników kancelarii prezydenta próbowały przejąć klucze do pomieszczeń Trybunału.

Konfrontacji towarzyszyły groźby odwetu. Lider PiS, Jarosław Kaczyński, wspomniał o możliwości zastosowania w przyszłości „zasad norymberskich”. Inni przedstawiciele prawicy mówili o zamachu stanu i straszyli sędziów – którzy podjęli próbę przywrócenia w Trybunale ładu zgodnego z prawem – karą dożywotniego pozbawienia wolności.

Taktyka ta znalazła odbiorców nie tylko w kręgach radykalnej prawicy. Również znani liberalni komentatorzy prawni kwestionowali legalność tej interwencji, ostrzegając, że zaistniała sytuacja zniszczy wiarygodność Trybunału. Helsińska Fundacja Praw Człowieka, uznając prawo nowych sędziów do objęcia urzędu i odrzucając prezydenckie weto wobec ich wyboru, zakwestionowała jednocześnie uprawnienia Korwin-Piotrowskiej do wydawania zarządzeń. Jako jedyne rozwiązanie wskazała wynegocjowany „reset konstytucyjny”. W naszej ocenie stanowisko to nie nadaje wystarczającej wagi orzeczeniom sądów europejskich, które nakazują przywrócenie Trybunału Konstytucyjnego jako organu niezależnego i zgodnie z prawem ukonstytuowanego – a tego nie da się osiągnąć poprzez polityczny kompromis.

Korwin-Piotrowska i osoby ją wspierające mogły popełnić błędy w komunikowaniu podstaw prawnych swoich działań, które w piątkowy wieczór nie były jasne. Jednak ta konfrontacja pokazuje również, do czego prowadzi kult siły, obecny w nowoczesnej „nowej prawicy”. W Polsce kult ten przybrał formę dosłowną: prezydent kraju oraz osoba podająca się za prezesa Trybunału fizycznie zaatakowali i obezwładnili sędziów, którzy stanęli im na drodze. Kiedy liberałowie – tak jak uczyniła to Korwin-Piotrowska – wzywają policję w celu ochrony, powstałe w ten sposób obrazy mogą zostać wykorzystane do przedstawienia działań podjętych zgodnie z prawem jako przejawu autorytaryzmu. Im bardziej bezczelna jest obstrukcja, tym bardziej podejrzane w oczach niektórych może wydawać się przywracanie porządku prawnego.

Prawo stanowi jedno z największych osiągnięć ludzkości właśnie dlatego, że odmawia ludziom takim jak Nawrocki czy Święczkowski prawa do fizycznego dominowania nad osobami słabszymi fizycznie – w tym przypadku nad Korwin-Piotrowską – poprzez zwykłe użycie siły. Rozstrzygnięcie powinno zależeć od siły argumentów prawnych, a nie od siły fizycznej osób, które je przedstawiają.

Gdy rządy prawa zostają zburzone przez aspirujących autokratów, którzy przejmują kluczowe instytucje państwowe, przywrócenie niezależności tych instytucji nie będzie łatwe. Odmawiając zrzeczenia się władzy nad Trybunałem Konstytucyjnym, partia Prawo i Sprawiedliwość – przejawiająca autokratyczne dążenia – doprowadziła do powstania stanu niezgodnego z prawem, co wymaga zdecydowanych działań na rzecz przywrócenia rządów prawa. Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka jasno wskazuje, dlaczego sytuacja ta musi zostać naprawiona. Działając w oparciu o polskie prawo krajowe dotyczące zasad obejmowania funkcji prezesa Trybunału Konstytucyjnego oraz czasowego zawieszenia obowiązków sędziowskich, sędzia Korwin-Piotrowska podjęła zgodny z prawem – choć słabo zakomunikowany – krok, podlegający kontroli sądowej, zmierzający do przywrócenia w Trybunale Konstytucyjnym stanu zgodności z Konstytucją RP oraz prawem europejskim.

Kim Lane Scheppele, Laurent Pech, Maciej Kisilowski

Verfassungsblog.de

Autorzy:

Kim Lane Scheppele jest profesorem socjologii i stosunków międzynarodowych im. Laurance’a S. Rockefellera w Princeton School of Public and International Affairs oraz w University Center for Human Values na Uniwersytecie Princeton.
Laurent Pech jest profesorem zwyczajnym prawa, dziekanem wydziału prawa oraz kierownikiem Sutherland School of Law na University College Dublin. Jest także starszym pracownikiem naukowym w Instytucie Demokracji CEU w Budapeszcie.
Maciej Kisilowski (JSD & LLM, Yale; MPA w Princeton; MBA, Insead) jest profesorem prawa i strategii na Uniwersytecie Europy Środkowej w Wiedniu.


Ilustracja: Bogdan Święczkowski protestuje przed siedzibą Trybunału , 10 listopada 2026. Kadr z zapisu video opublikowanego przez Sieciową Telewizję Obywatelską Video-KOD.

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating 0 / 5. Vote count: 0

No votes so far! Be the first to rate this post.

0 0 głosy
Ocena artykułu
Subskrybuj
Powiadom o
guest

wp-puzzle.com logo

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.

0 Komentarze
Najstarsze
Najnowsze Najwięcej głosów