Zawetowana ustawa [wdrażająca DSA, unijny Akt o usługach cyfrowych – przyp. MK] nie ustanawiała nieograniczonej kompetencji do arbitralnego usuwania wypowiedzi. Przewidywała określone ustawowo przesłanki wydawania nakazów, gwarancje proceduralne i kontrolę sądową, a w sprawach dotyczących art. 256 § 1–2 i art. 257 KK powierzała wydanie nakazu sądowi.

Co szczególnie istotne, przewidywała także mechanizm przywracania treści bezpodstawnie usuniętych przez platformy internetowe, a więc instrument ochrony samej wolności wypowiedzi. Ten aspekt regulacji został w publicznej narracji całkowicie pominięty.

Również zarzut dotyczący krótkich terminów oraz natychmiastowej wykonalności niektórych nakazów nie stanowi samodzielnego argumentu za niekonstytucyjnością ustawy. W sytuacjach zagrożenia życia, zdrowia, bezpieczeństwa czy praw innych osób szybkość działania jest niejednokrotnie warunkiem rzeczywistej skuteczności ochrony prawnej.

Oceny wymaga proporcjonalność konkretnego rozwiązania i skuteczność kontroli sądowej, a nie sama okoliczność, że ustawodawca przewidział pilny tryb postępowania.

Judyta Papp

Komentarz Autorka wcześniej opublikowała na swoim profilu na platformie X.