Środa, 11 lutego 2026 r.
Wyrok Sądu w sprawie T-689/24 Dyrektor Administracji Skarbowej
Pytanie prejudycjalne Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczy wykładni dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, jak również zasad neutralności podatkowej, skuteczności i proporcjonalności.
Spółka, w ramach prowadzonej działalności, uczestniczy w transakcjach obrotu energią elektryczną i gazem, nabywając je i odsprzedając w zamian za prowizję. Widnieje na fakturach jako nabywca i sprzedawca, co oznacza, że jest zobowiązana do rozliczenia VAT naliczonego oraz należnego.
We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej spółka zapytała, czy jest uprawniona do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z prawidłowo wystawionych faktur, w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy również w sytuacji, gdy faktury dokumentujące dokonanie zakupu w danym okresie rozliczeniowym otrzyma ona w kolejnym okresie rozliczeniowym, jednak nie później niż w terminie, w którym wnioskodawca złoży deklarację VAT za ten okres.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że spółka może zrealizować swoje prawo do odliczenia VAT naliczonego w momencie otrzymania faktury, jako że skorzystanie z prawa do odliczenia jest uzależnione od spełnienia określonych warunków formalnych, w tym
od otrzymania faktury. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki, stwierdzając, iż ustanowienie warunku w postaci przedłożenia faktury nie jest sprzeczne z ww. dyrektywą.
Rozpatrujący skargę kasacyjną spółki Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się do TSUE w trybie prejudycjalnym. Chce ustalić, czy dyrektywa 2006/112/WE pozwala, żeby krajowy przepis zabraniał podatnikowi odliczyć VAT za okres, w którym spełniono wszystkie warunki materialne, tylko dlatego, że faktura została otrzymana później — mimo że podatnik dostał ją jeszcze przed złożeniem deklaracji VAT za ten okres.
Wyrok Sądu w sprawie T-1183/23 Zakłady Farmaceutyczne Polpharma przeciwko Komisji (EN)
Zakłady Farmaceutyczne Polpharma S.A. złożyły skargę do Sądu UE, domagając się unieważnienia decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z 13 grudnia 2023 r. (C(2023) 8928 final), która uchyliła wcześniejszą decyzję z 2022 r. zezwalającą na dopuszczenie do obrotu leku generycznego stosowanego u ludzi „Fumaran dimetylu Polpharma – fumaran dimetylu”.
Spór dotyczy zgodności cofnięcia pozwolenia z wymogami proceduralnymi i materialnymi prawa Unii. W szczególności sprawa rodzi pytania o zakres uznania Komisji przy ocenie bezpieczeństwa i skuteczności produktu leczniczego. Istotne znaczenie ma również kwestia obowiązku należytego uzasadnienia decyzji ingerującej w sytuację prawną przedsiębiorcy.
Czwartek, 12 lutego 2026 r.
Wyrok w sprawie C-471/24 PKO BP
Pytania Sądu Okręgowego w Częstochowie dotyczą wskaźnika referencyjnego WIBOR w umowie kredytu hipotecznego ze zmiennym oprocentowaniem zawartej z konsumentem w sierpniu 2019 r. W postępowaniu przed tym sądem powód (konsument) dochodzi m.in. ustalenia, że warunki umowy w zakresie, w jakim odnoszą się do WIBOR 6M, stanowią niedozwolone postanowienia umowne, a przez to nie wiążą go od chwili zawarcia umowy.
Wątpliwości sądu dotyczą tego, czy dyrektywa 93/13/EWG ws. nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich pozwala na badanie postanowień umowy dotyczących zmiennego oprocentowania w oparciu o wskaźnik referencyjny WIBOR oraz czy postanowienia te należy uznać za nieuczciwe m.in. ze względu na niepoinformowanie konsumenta o sposobie ustalania tego wskaźnika oraz ryzyku wynikającym z jego stosowania. W razie uznania spornych postanowień umowy za abuzywne, sąd zapytał także o konsekwencje takiego ustalenia, w szczególności o to, czy umowa może być dalej wykonywana, a oprocentowanie kredytu ustalone wyłącznie na podstawie (stałej) marży banku.
Komunikat prasowy zostanie opublikowany po ogłoszeniu wyroku
Wyrok w sprawie C-680/24 WizzAir Hungary
Pytania prejudycjalne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczą wykładni dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/12/WE z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie opłat lotniskowych.
Spór toczy się pomiędzy przewoźnikiem lotniczym Wizz Air Hungary a Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, który zatwierdził zmianę taryf opłat lotniskowych. Zostało to zakwestionowane przez przewoźnika jako niezgodne z prawem Unii. Sprawa trafiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który powziął wątpliwości co do zakresu obowiązków organu regulacyjnego przy ocenie zgodności taryf z prawem UE. Wątpliwości te dotyczą m.in. ustalenia kręgu podmiotów, z którymi zarządzający portem lotniczym ma obowiązek przeprowadzenia konsultacji przy wprowadzaniu zmian systemu lub wysokości opłat lotniskowych.
