Rozstrzygając 19 marca w wyroku w sprawie C-103/18 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przypomniał, że jednym z celów „Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony” jest ograniczenie stosowania kolejnych umów o pracę na czas określony lub zawierania stosunków pracy na czas określony, uważanego za źródło potencjalnych nadużyć na niekorzyść pracowników, i że do państw członkowskich lub partnerów społecznych należy określenie – z poszanowaniem przedmiotu, celu i skuteczności (effet utile) tego porozumienia – na jakich warunkach te umowy o pracę lub stosunki pracy będą uważane za „kolejne”.