13 maja Sąd Unii Europejskiej w Luksemburgu w wyroku w sprawie T-24/25 stwierdził nieważność odmowy unieważnienia przez EUIPO słownego znaku towarowego „Obelix” dla broni, amunicji i materiałów wybuchowych.
W 2022 r. Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zarejestrował na rzecz polskiego przedsiębiorcy Michał Lubiński Works 11 (Grupa Niewiadów) słowny znak towarowy „Obelix” dla produktów związanych z bronią palną, amunicją i materiałami wybuchowymi1.
Wydawnictwo Éditions Albert René, wydawca serii komiksów „Asterix i Obelix”, złożyło wniosek o unieważnienie tego znaku towarowego, powołując się na swój wcześniejszy unijny znak towarowy „OBELIX” oraz na naruszenie renomy tego znaku. EUIPO odrzuciło ten wniosek, uznając między innymi, że renoma wcześniejszego znaku towarowego nie została w wystarczającym stopniu wykazana.
Sąd Unii Europejskiej, do którego sprawę skierowało wydawnictwo Éditions Albert René, uchylił w swoim wyroku decyzję EUIPO.
Sąd przypomniał, że renomę znaku towarowego należy oceniać w świetle wszystkich istotnych czynników danej sprawy2, nawet jeśli każdy z tych czynników rozpatrywany osobno nie wystarcza do jej wykazania.
Tymczasem ocena renomy znaku towarowego OBELIX, dokonana przez EUIPO, opierała się na niekompletnej i błędnej analizie. W szczególności EUIPO nie uwzględniło prawidłowo przykładów różnych towarów, w odniesieniu do których wyraz „Obelix” lub „Obélix” pojawiał się wraz z symbolem ®, wskazującym, że chodzi o zarejestrowany znak towarowy. Nieuzasadnione było również pominięcie dowodów, na których oznaczenie to było używane w połączeniu ze znakiem Asterix. Takie połączenie nie stoi bowiem na przeszkodzie wykazaniu, że wyraz „Obelix” jest postrzegany w sposób zindywidualizowany jako odrębny znak towarowy, który mógł uzyskać renomę.
Sąd zauważył również, że EUIPO nie zbadało w wystarczającym stopniu związku między dwoma kolidującymi ze sobą znakami towarowymi, który to związek mógłby skłonić właściwy krąg odbiorców do skojarzenia tych znaków i mógłby naruszyć renomę wcześniejszego znaku towarowego.
Taka ocena nie może, jak błędnie przyjął EUIPO, ograniczać się do stwierdzenia zbyt dużych różnic między rozpatrywanymi towarami i usługami ani braku pokrywania się odpowiednich kręgu odbiorców. Istnienie takiego związku należy badać całościowo, biorąc pod uwagę wszystkie istotne czynniki, w tym stopień charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego – samoistnego lub uzyskanego w następstwie używania.
Ilustracja: Wikipedia.org
