Kultura prawna, a mam na myśli kulturę państw europejskiego Zachodu, jako zespół normatywnych przekonań co do tego, jakie prawo być powinno, jest rodzajem dziedzictwa wspólnoty prawniczej. Spełnia funkcję naprawczą wobec błędów prawodawcy oraz funkcję ochronną wobec politycznych aktów instrumentalizacji prawa, choćby w taki sposób, że wyznaczając standardy, których nie wolno naruszyć bez sprzeniewierzenia się przyjętemu wzorcowi prawa, dostarcza kryteriów krytycznego osądu treści prawa oraz sposobu, w jaki jest stanowione i stosowane. Nawet więc jeśli jest niszczona lub ograniczana aktami lekceważącej ją władzy, to jej skuteczne oddziaływanie w znacznym stopniu zależy od siły wspólnoty prawniczej, w tym także od tego, czy ta wspólnota jest zdolna przekazywać zasady kultury prawnej w procesie edukacji prawniczej i we wzorcach sobowych wybitnych prawników.

[Od Redakcji: artykuł ukazał się w Przeglądzie Konstytucyjnym nr 1/2019]