Środa, 10 czerwca 2026 r.
Wyrok w sprawie T-416/25 Iwaszkiewicz przeciwko Parlamentowi
Były poseł do Parlamentu Europejskiego Robert Jarosław Iwaszkiewicz zaskarżył decyzję Parlamentu Europejskiego nakazującą zwrot środków wypłaconych akredytowanej asystentce parlamentarnej. Domaga się unieważnienia decyzji Sekretarza Generalnego PE oraz powiązanej z nią noty debetowej, a także zwrotu potrąconych kwot wraz z odsetkami.
W skardze podniesiono m.in. naruszenie zasady pewności prawa i prawa do dobrej administracji, brak zabezpieczenia i przedstawienia dokumentów dotyczących wykonywania pracy przez asystentkę, a także błędną interpretację pojęcia pracy asystenta parlamentarnego i wymogu zamieszkania w miejscu siedziby Parlamentu. Skarżący zarzuca również, że żądanie zwrotu całego wynagrodzenia wypłaconego asystentce jest nieproporcjonalne.
Czwartek, 11 czerwca 2026 r.
Wyrok w sprawie C-601/24 Gotka
Sprawa dotyczy konsumenta, który na Ukrainie zakupił, z przeznaczeniem na własny użytek, cztery opakowania preparatu z ekstraktem z pławikonika japońskiego, a następnie wjechał z tym produktem na terytorium Unii Europejskiej, bez wymaganych dokumentów i zezwoleń.
Wobec konsumenta zostało wszczęte postępowanie karne. Postawiono mu zarzut przewożenia bez dokumentu wymaganego na podstawie przepisów rozporządzenia Rady nr 338/97 okazu gatunku podlegającego ochronie przewidzianej w tym rozporządzeniu.
Sąd Rejonowy w Jarosławiu chce ustalić, czy „okaz” w rozumieniu ww. rozporządzenia obejmuje produkt leczniczy zawierający ekstrakt z pławikonika japońskiego, legalnie dostępny w państwie trzecim. Trybunał ma też odpowiedzieć na pytanie, czy przepisy rozporządzenia nr 338/97 sprzeciwiają się karaniu konsumenta, który przywozi taki produkt na własny użytek do UE, bez zamiaru handlu oraz czy pojęcie „dobra osobiste lub stanowiące część gospodarstwa domowego” wyłączające obowiązek przedstawienia zezwolenia na przywóz obejmuje taki produkt leczniczy używany wyłącznie w celach prywatnych.
Wyrok w sprawie C-903/24 Zmarka
Pytanie Sądu Okręgowego w Warszawie dotyczy wykładni dyrektywy Rady 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich.
W związku ze stwierdzeniem nieważności umowy kredytu denominowanego do franka szwajcarskiego i koniecznością dokonania rozliczeń między jej stronami, należy określić, od jakiej daty konsumentom przysługują od banku odsetki za opóźnienie. Sąd odsyłający powziął
wątpliwość, czy odsetki te powinny zostać zasądzone już od daty wynikającej z doręczenia bankowi przedsądowego wezwania do zapłaty (reklamacji), czy też dopiero od daty doręczenia odpisu pozwu. Sąd zastanawia się też, czy ma znaczenie, że dopiero w pozwie konsumenci wskazali dokładnie wartość pieniężną dochodzonej wierzytelności od banku, od której odsetki miałyby być naliczane.
Opinia w sprawie C-831/24 Machski
W 2017 r. konsument zawarł z bankiem umowę pożyczki konsumenckiej na ponad 133 tys. zł, obejmującą prowizję i koszt ubezpieczenia. Pożyczka miała być spłacana przez 96 miesięcy.
W 2024 r. konsument uznał, że bank nie przekazał mu wszystkich wymaganych przez prawo informacji o kredycie i z związku z tym oświadczył, że korzysta z tzw. sankcji kredytu darmowego (SKD), żądając od banku zwrotu ok. 43,5 tys. zł obejmujących odsetki, prowizję, składki ubezpieczeniowe i odsetki karne.
Sąd Rejonowy w Białymstoku, przed którym toczy się spór konsumenta z bankiem, powziął wątpliwość co do interpretacji przepisów unijnej dyrektywy o kredycie konsumenckim i zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości. Sąd chce wyjaśnić, po pierwsze, czy ma obowiązek zbadać z urzędu ewentualne naruszenie przez bank przepisów krajowych, uprawniające konsumenta do skorzystania z SKD. Po drugie, pragnie ustalić, jak rozumieć przewidziany w dyrektywie wymóg jasnego określenia procedury przedterminowej spłaty kredytu oraz, po trzecie, czy niedopełnienie obowiązku jasnego opisania tej procedury w każdym przypadku prowadzi do zastosowania SKD.
Czwartek, 18 czerwca 2026 r.
Wyrok w sprawie C-232/25 Idziski
Pytania prejudycjalne Sądu Najwyższego dotyczą wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych.
Ich sednem jest ustalenie jurysdykcji sądów w sprawie o naruszenie dóbr osobistych przez treści zawarte w niemieckim serialu emitowanym w kilku państwach członkowskich. Powodami są żołnierz Armii Krajowej, były więzień obozu Auschwitz-Birkenau i powstaniec warszawski, oraz stowarzyszenie zrzeszające weteranów II wojny światowej. W ich ocenie, wspomniany serial ukazuje żołnierzy polskiej formacji wojskowej jako antysemitów i nacjonalistów współpracujących z Niemcami w Holokauście, co narusza dobra osobiste powodów, takie jak prawo do dumy narodowej, prawo do niezakłamanej historii, prawo do godności i dobrego imienia, a także prawo do znaku – symbolu.
Pozwani podnieśli zarzut braku jurysdykcji sądów polskich, twierdząc, że właściwe są sądy niemieckie jako sądy miejsca ich zamieszkania. Sądy I i II instancji w Polsce oddaliły ten zarzut, uznając swoją jurysdykcję, natomiast w postępowaniu kasacyjnym Sąd Najwyższy powziął wątpliwości co do wykładni art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 (Bruksela I), dotyczącego jurysdykcji w sprawach czynów niedozwolonych.
Sąd Najwyższy zwrócił się do Trybunału o wyjaśnienie, czy sądy państwa członkowskiego, w którym doszło do emisji filmu i w którym powodowie mają centrum swoich interesów życiowych, mogą orzekać zarówno o roszczeniach niepieniężnych (takich jak przeprosiny czy inne środki usuwające skutki naruszenia), jak i o zadośćuczynieniu obejmującym całość krzywdy, w tym wynikającej z rozpowszechniania filmu w innych państwach członkowskich.
W szczególności SN pyta, czy znaczenie treści filmu w kontekście historycznym, kulturowym i społecznym danego państwa oraz możliwość pośredniej identyfikacji poszkodowanych jako członków określonej, historycznej formacji wojskowej uzasadniają przyznanie sądom tego państwa pełnej jurysdykcji.
Komunikat prasowy zostanie opublikowany po ogłoszeniu wyroku
