W wyroku  wydanym 1 sierpnia w sprawach C-422/23, C-455/23, C-459/23, C-486/23 i C-493/23 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w składzie 5. osobowym 2 Izby orzekł, że dopuszczalne jest czasowe skierowanie sędziów  Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego do orzekania jednocześnie w Izbie Cywilnej, atoli po spełnieniu koniecznych warunków, gwarantujących im zachowanie bezstronności i niezależności.

Rozstrzygnięcie w sprawie najbardziej palącej, to jest dopuszczalności czasowego przeniesienia sędziego do do orzekania w innej izbie tego samego sądu w akapicie 160 wyroku literalnie brzmi tak:

„[…] Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej
należy interpretować w ten sposób, że:
nie stoi on na przeszkodzie środkom podjętym przez prezesa sądu krajowego, polegającym na wyznaczeniu sędziów mających miejsce służbowe w jednej z izb tego sądu do czasowego orzekania w innej izbie wspomnianego sądu, przy jednoczesnym pozostawieniu obowiązku orzekania w ich macierzystej izbie, mimo że sędziowie ci nie wyrazili zgody na to wyznaczenie, nie dysponują żadnym środkiem zaskarżenia przed sądem w celu jego zakwestionowania, wyznaczenie to pociąga za sobą zwiększenie obciążenia pracą odnośnych sędziów i wymaga ich zaangażowania w dziedzinach niezwiązanych z ich specjalizacją, a zarazem rzeczony prezes został powołany do tego sądu w okolicznościach niezgodnych z wymogami wynikającymi z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE, pod warunkiem że takie środki są oparte na uzasadnionych powodach związanych w szczególności z należytym sprawowaniem wymiaru sprawiedliwości, są podejmowane na podstawie przepisów krajowych regulujących ustrój danego sądu, mają charakter czasowy i są ściśle określone w czasie, nie podważają przydzielenia danych sędziów do ich izby macierzystej i nie prowadzą do jakiejkolwiek degradacji tych sędziów ani odebrania im spraw pozostających w ich referacie.[…]”

Cały wyrok jest dostępny pod tym linkiem ⇒CURIA – Dokumenty