Czwartek, 12 listopada 2026 r.

Wyroki w sprawach:

− C-442/23 Polska przeciwko Parlamentowi i Radzie (Cele w sektorze LULUCF)
− C-444/23 Polska przeciwko Parlamentowi i Radzie (Zaostrzenie norm emisji dla pojazdów)
− C-445/23 Polska przeciwko Parlamentowi i Radzie (Przedłużenie funkcjonowania rezerwy stabilności rynkowej)
− C-451/23 Polska przeciwko Parlamentowi i Radzie (Cele dla sektorów objętych rozporządzeniem w sprawie wspólnego wysiłku redukcyjnego)
− C-505/23 Polska przeciwko Parlamentowi i Radzie (Uprawnienia do emisji gazów cieplarnianych w sektorze budynków i transportu drogowego)
− C-512/23 Polska przeciwko Parlamentowi i Radzie (Mechanizm dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2 (CBAM)
− C-771/23 Polska przeciwko Parlamentowi i Radzie (Efektywność energetyczna)

Przedstawiony w lipcu 2021 r. unijny pakiet „Gotowi na 55” (Fit for 55) obejmuje szereg środków mających na celu ograniczenie emisji gazów cieplarnianych w UE o co najmniej 55 % do 2030 r. w porównaniu z poziomem z 1990 r. oraz osiągnięcie neutralności klimatycznej do 2050 r. (zob. komunikat prasowy Komisji IP/23/4754).
Polska zaskarżyła do Trybunału Sprawiedliwości siedem różnych aktów prawnych wchodzących w skład tego pakietu:

C-442/23: Polska wniosła o stwierdzenie nieważności rozporządzenia 2023/839, którego celem jest zapewnienie, aby sektor użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa (LULUCF) wnosił trwały i przewidywalny wkład w realizację długoterminowego celu neutralności klimatycznej Unii. Zdaniem Polski rozporządzenie to powinno zostać przyjęte w procedurze wymagającej jednomyślności w Radzie, ponieważ znacząco wpływa na wybór państwa członkowskiego między różnymi źródłami energii oraz na ogólną strukturę jego zaopatrzenia w energię, a także dotyczy użytkowania gruntów w państwach członkowskich. Polska podniosła ponadto, że Unia nie posiada kompetencji w dziedzinie leśnictwa, a przyjęcie rozporządzenia narusza zasadę proporcjonalności oraz obowiązek przedstawienia odpowiedniej oceny skutków.

C-444/23: Polska wniosła o stwierdzenie nieważności rozporządzenia 2023/851, którym zaostrzono normy emisji CO2 dla nowych samochodów osobowych i nowych lekkich pojazdów użytkowych. Zarzuciła wybór wadliwej traktatowej podstawy dla przyjęcia tego rozporządzenia, naruszenie różnych celów i obowiązków Unii, naruszenie zasady proporcjonalności oraz obowiązku przedstawienia rzetelnej oceny skutków nowej regulacji.

C-445/23: Polska wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji 2023/852 dotyczącej liczby uprawnień do emisji, które mają zostać umieszczone do 2030 r. w rezerwie stabilności rynkowej unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych. Zdaniem Polski decyzja ta powinna była zostać przyjęta jednomyślnie przez Radę. Polska zarzuciła również naruszenie zasady solidarności energetycznej, obowiązku wspierania dobrobytu narodów Unii
(art. 3 TUE), zasady proporcjonalności oraz obowiązku przedstawienia rzetelnej oceny skutków.

C-451/23: Polska wniosła o stwierdzenie nieważności rozporządzenia 2023/857 ustanawiającego wiążące krajowe cele rocznej redukcji emisji gazów cieplarnianych na lata 2021–2030. Jej zdaniem rozporządzenie powinno zostać przyjęte jednomyślnie przez Radę. Polska zarzuciła również naruszenie zasady solidarności energetycznej, ponieważ podniesiono do 40% unijny cel redukcji emisji gazów cieplarnianych oraz indywidualne cele redukcyjne poszczególnych państw członkowskich, co zagraża bezpieczeństwu energetycznemu Polski. Zdaniem Polski nie uwzględniono przy tym interesów poszczególnych państw członkowskich ani nie wyważono ich względem interesów Unii.

C-505/23: Polska wniosła o stwierdzenie nieważności dyrektywy 2023/959, którą zmieniono unijny system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych. Podniosła m.in. zastosowanie niewłaściwej podstawy prawnej przy przyjmowaniu dyrektywy oraz naruszenie zasady solidarności energetycznej, zasady pomocniczości i zasady proporcjonalności.

C-512/23: Polska wniosła o stwierdzenie nieważności rozporządzenia 2023/956 ustanawiającego mechanizm dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2 (CBAM). Jej zdaniem rozporządzenie zostało przyjęte na niewłaściwej podstawie prawnej, ponieważ przewidziane w nim środki ustanawiające ten mechanizm mają w przeważającej mierze charakter fiskalny,a co za tym idzie przyjęcie rozporządzenia wymagało jednomyślnej decyzji Rady.

C-771/23: Polska wniosła o stwierdzenie nieważności dyrektywy 2023/1791 w sprawie efektywności energetycznej. Jej zdaniem dyrektywa została przyjęta na niewłaściwej podstawie prawnej, a jej przyjęcie powinno było nastąpić w Radzie jednomyślnie. Polska zarzuciła ponadto dyrektywie naruszenie zasady proporcjonalności.

Komunikat prasowy zostanie opublikowany po ogłoszeniu wyroków

Wyrok w sprawie C-254/25 Wojewoda Śląski

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zwrócił się do Trybunału z pytaniami dotyczącymi zgodności z prawem Unii polskich przepisów (ustawa z 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojonym na terytorium tego państwa), które w okresie obowiązywania ochrony tymczasowej osób wysiedlonych z Ukrainy przewidują wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów w postępowaniach dotyczących zezwoleń na pobyt cudzoziemców.

Sprawa dotyczy obywatela państwa trzeciego, który złożył wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy w Polsce w celu odbycia studiów, lecz nie otrzymał decyzji w przewidzianym prawem terminie 60 dni. WSA w Gliwicach zmierza do ustalenia, czy prawo Unii dopuszcza długotrwałe i wielokrotnie przedłużane zawieszenie tych terminów, połączone z wyłączeniem stosowania przepisów dotyczących bezczynności i przewlekłości postępowań administracyjnych. Wątpliwości dotyczą w szczególności pozbawienia cudzoziemców skutecznych środków prawnych umożliwiających przeciwdziałanie opieszałości organów, w tym uzyskanie sądowego nakazu wydania decyzji w określonym terminie lub odpowiedniej sumy pieniężnej, podczas gdy obywatele polscy zachowują takie uprawnienia w swoich sprawach administracyjnych.

Opinia w sprawie C-601/25 Stowarzyszenie Artystów Wykonawców SAWP

Pytania prejudycjalne Sądu Okręgowego w Gdańsku dotyczą wykładni art. 17 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/26/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz udzielania licencji wieloterytorialnych dotyczących praw do utworów muzycznych do korzystania online na rynku wewnętrznym oraz art. 8 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 2 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej.

Pytania dotyczą zakresu prawa organizacji zbiorowego zarządzania do żądania od użytkowników informacji o korzystaniu z praw autorskich i pokrewnych. Spór dotyczy żądania stowarzyszenia reprezentującego artystów wykonawców, skierowanego do operatora telewizji kablowej, o udostępnienie danych dotyczących reemitowanych programów, uzyskanych przychodów i liczby abonentów. Informacje te mają służyć ewentualnemu dochodzeniu wynagrodzenia lub odszkodowania.

Sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy prawo Unii dopuszcza wystąpienie z takim żądaniem bez wykazania lub uprawdopodobnienia, że reprezentowanym artystom przysługują określone roszczenia, oraz niezależnie od postępowania dotyczącego naruszenia praw własności intelektualnej.