Wtorek, 14 kwietnia 2026 r.

Rozprawa w sprawie T-284/24 Nuctech Warsaw Company i InsTech Netherlands przeciwko Komisji (EN)

Nuctech Warsaw Co. Ltd sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie i Nuctech Netherlands BV z siedzibą w Rotterdamie wniosły o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z 16 kwietnia 2024 r. nakładającej obowiązek poddania się kontroli w celu sprawdzenia, czy otrzymały one subsydia z zagranicy, które mogłyby zaburzać konkurencję (art. 14 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2560).

Zarzuty spółek dotyczą m.in. niezgodności z prawem decyzji w sprawie kontroli w zakresie, w jakim: (1) upoważnia ona Komisję do żądania, pod groźbą grzywien, informacji od Nuctech, będącym podmiotem mającym siedzibę poza UE; (2) wykonanie decyzji zmusiłoby to przedsiębiorstwo do naruszenia prawa chińskiego, w tym prawa karnego oraz (3) narusza ona prawo skarżących spółek do nienaruszalności ich lokalu handlowego i prywatności.

Środa, 15 kwietnia 2026 r.

Wyrok w sprawie T-479/24 Edukacja, Nauka, Kultura przeciwko Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych (EN)

Stowarzyszenie Edukacja, Nauka, Kultura z siedzibą w Szczecinie realizowało projekt badawczy finansowany ze środków UE (program „Horyzont 2020”). Otrzymało na to dotację, z której rozliczało m.in. koszty pracy badaczy. Po audycie Europejska Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych uznała, że część tych środków wydano niezgodnie z zasadami i zażądała ich zwrotu.

W postępowaniu przed Sądem stowarzyszenie domaga się uchylenia, stwierdzenia nieważności, niezgodności z prawem, lub w każdym razie bezskuteczności pisma wzywającego do zwrotu oraz stwierdzenia, że wyłączone koszty stanowią koszty kwalifikowalne zgodnie z umową w sprawie przyznania dotacji i że w związku z tym ma ono prawo uwzględnić te koszty w celu określenia łącznej kwoty dotacji przewidzianej we wspomnianej umowie.

Czwartek, 16 kwietnia 2026 r.

Wyrok w sprawie C-752/24 Jangielak

Pytanie prejudycjalne Sądu Okręgowego w Warszawie dotyczy wykładni dyrektywy 93/13/EWG ws. nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich.

Spór powstał w związku z umową kredytu hipotecznego indeksowanego do franka szwajcarskiego, zawartą w 2008 r. Kredytobiorcy dochodzą ustalenia nieważności tej umowy w postępowaniu grupowym przed Sądem Okręgowym w Łodzi. Bank w 2021 r. złożył przeciwko nim pozew o zwrot kapitału. Kredytobiorcy podnieśli zarzut przedawnienia oraz wskazali, że powództwo banku ma charakter warunkowy, ponieważ bank domaga się zwrotu kapitału na wypadek ustalenia nieważności umowy (w konsekwencji pozew nie zmierza bezpośrednio do dochodzenia roszczenia, a jego wniesienie nie przerwało biegu terminu przedawnienia roszczenia banku).

Warszawski Sąd Okręgowy zapytał, czy dyrektywa 93/13/EWG stoi na przeszkodzie temu, aby bieg terminu przedawnienia roszczenia banku wobec konsumenta o zwrot świadczeń przerwało wniesienie przez bank pozwu o zapłatę przed prawomocnym zakończeniem zainicjowanego przez konsumenta procesu o ustalenie nieważności umowy kredytu.

Wyrok w sprawie C-753/24 Rzepacz

Pytanie prejudycjalne Sądu Okręgowego w Warszawie dotyczy wykładni dyrektywy 93/13/EWG ws. nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich w kontekście skutków nieważności kredytu indeksowanego do franka szwajcarskiego. Po ustaleniu nieważności umowy, sąd zasądził na rzecz konsumentów zwrot spełnionych świadczeń, natomiast bank wystąpił z odrębnym roszczeniem o zwrot kapitału, które – zdaniem konsumentów – uległo przedawnieniu.

Sąd powziął wątpliwość, czy na gruncie ww. dyrektywy może nie uwzględnić zarzutu przedawnienia, jeżeli wymagają tego względy słuszności lub zasady współżycia społecznego.

Wyrok w sprawie C-902/24 Falucka

Sprawa dotyczy umowy kredytu hipotecznego indeksowanego do franka szwajcarskiego zawartej w 2007 r., która została następnie (w 2019 r.) uznana przez sąd za nieważną ze względu na zawarte w niej nieuczciwe postanowienia umowne. W toku procesu konsumentka złożyła oświadczenie, że jest świadoma skutków ustalenia nieważności umowy oraz rozumie wiążący się z tym obowiązek zwrotu bankowi równowartości kwoty kredytu.

Po prawomocnym unieważnieniu umowy, bank w 2022 r. pozwał kredytobiorców o zwrot kapitału kredytu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Według strony pozwanej roszczenie banku uległo przedawnieniu, a 3-letni termin przedawnienia rozpoczął bieg w dniu doręczenia bankowi pozwu o ustalenie nieważności umowy.

Sąd Okręgowy w Warszawie chce ustalić, czy na gruncie dyrektywy 93/13/EWG bieg terminu przedawnienia roszczenia banku zostaje przerwany przez złożenie przez konsumenta ww. oświadczenia, oraz czy złożenie takiego oświadczenia może uzasadnić nieuwzględnienie upływu terminu przedawnienia roszczenia banku.

Opinia w sprawie C-23/25 Sutuska

Po ustaleniu nieważności umowy kredytu hipotecznego indeksowanego do franka szwajcarskiego ze względu na zawarte w niej nieuczciwe warunki umowne, Sąd Okręgowy w Warszawie musi rozstrzygnąć, czy bank jest zobowiązany zwrócić konsumentowi kwoty zapłacone w związku z kilkoma polisami ubezpieczeniowymi, których zawarcia bank wymagał od konsumenta przy okazji zawarcia umowy kredytu.

Pytanie sądu dotyczy zarówno zwrotu kosztów ubezpieczenia ryzyka banku (ubezpieczenie niskiego wkładu własnego, ubezpieczenie pomostowe), jak i ubezpieczenia ryzyka konsumenta (ubezpieczenie nieruchomości, ubezpieczenie na życie).

Opinia w sprawie C-254/25 Wojewoda Dolnośląski

Pytania prejudycjalne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach dotyczą zgodności z prawem Unii przepisów krajowych, które wstrzymują rozpoczęcie i zawieszają bieg terminów w postępowaniach pobytowych w czasie trwania ochrony tymczasowej wysiedleńców wojennych z Ukrainy oraz wyłączają stosowanie w tym czasie przepisów związanych z bezczynnością i przewlekłością w takich postępowaniach.

17 kwietnia 2024 r. A.A. złożył do Wojewody Śląskiego wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu odbycia studiów. Wniosek ten nie został rozpatrzony w terminie ze względu na czasowe spoczywanie biegu terminów w takich postępowaniach na podstawie ustawy z 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa. W związku z bezczynnością organu, po wniesieniu ponagleń, 22 listopada 2024 r. A.A. wniósł skargę do WSA w Gliwicach, wskazując na przekroczenie 60-dniowego terminu na wydanie decyzji w takiej sprawie, który przewiduje ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

Opinia w sprawie C-555/24 P Medel i in. przeciwko Radzie (EN)

W celu złagodzenia gospodarczych i społecznych skutków pandemii COVID-19, Unia Europejska utworzyła w ramach programu Next Generation EU Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności. Aby skorzystać z dostępnych w jego ramach środków, państwa członkowskie przygotowały krajowe plany reform i inwestycji. Plany te były oceniane przez Komisję Europejską, a następnie zatwierdzane przez Radę.

Decyzją z 17 czerwca 2022 r. Rada zatwierdziła ocenę planu przedstawionego przez Polskę. W decyzji tej określono konkretne kamienie milowe i cele, które Polska musiała osiągnąć, aby otrzymać środki, w tym m.in. dotyczące reformy systemu sądownictwa. W szczególności Polska miała podjąć szereg działań wzmacniających niezależność i bezstronność sędziów oraz zapewnić zakończenie odpowiednich postępowań w określonym terminie.

Cztery organizacje reprezentujące europejskich sędziów uznały, że wskazane kamienie milowe są niezgodne z prawem Unii. Ich zdaniem nie są one wystarczająco precyzyjne, przez co Polska nie musiałaby w pełni przestrzegać orzecznictwa Trybunału w zakresie praworządności i skutecznej ochrony sądowej. W związku z tym wniosły do Sądu UE skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Rady.

Postanowieniem z 4 czerwca 2024 r. Sąd (w składzie Wielkiej Izby) odrzucił te skargi jako niedopuszczalne (zob. komunikat prasowy nr 91/24). W postępowaniu przed Trybunałem organizacje te domagają się uchylenia tego postanowienia, oddalenia zarzutu niedopuszczalności (podniesionego przez Radę), uznania skarg za dopuszczalne i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania co do istoty.

Komunikat prasowy zostanie opublikowany po przedstawieniu opinii

Czwartek, 23 kwietnia 2026 r.

Wyrok w sprawie C-744/24 Bank Polska Kasa Opieki

Pytania prejudycjalne Sądu Rejonowego we Włodawie dotyczą wykładni przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich.

Zmierzają one do ustalenia, czy w kontekście umowy kredytu konsumenckiego bank może naliczać odsetki nie tylko od kwoty faktycznie wypłaconej konsumentowi, ale także od dodatkowych kosztów kredytu (np. ubezpieczenia). Wyjaśnienia wymaga też, czy konsument musi być jasno poinformowany, że odsetki są liczone od wyższej kwoty niż faktycznie wypłacony mu kredyt, a brak takiej informacji może naruszać wymóg przejrzystości i ochrony konsumenta.

Komunikat prasowy zostanie opublikowany po ogłoszeniu wyroku

Opinia w sprawie C-197/25 A.

Pytania prejudycjalne Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczą wykładni dyrektywy Rady 2008/7/WE z 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału.

W stanie faktycznym sprawy spółka jawna powstała w wyniku przekształcenia spółki komandytowej. W związku z przekształceniem spółka uiściła podatek od czynności cywilnoprawnych, a następnie wniosła o jego zwrot. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze odmówił stwierdzenia nadpłaty, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił w całości skargę spółki na tę odmowę.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną spółki, przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów zagadnienie prawne dotyczące tego, czy w przypadku przekształcenia spółki osobowej w inną spółkę osobową, pod pojęciem
wkładów (art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. f) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych) należy rozumieć wyłącznie wkłady wniesione przez wspólników spółki, czy również mienie nabyte przez spółkę przekształcaną w czasie jej istnienia, które w wyniku przekształcenia staje się majątkiem spółki przekształconej.

W związku z tym zagadnieniem prawnym Naczelny Sąd Administracyjny powziął wątpliwości dotyczące wykładni prawa UE. Pytanie skierowane do Trybunału dąży do wyjaśnienia, czy przyznanie państwu członkowskiemu uprawnienia (art. 9 dyrektywy 2008/7/WE) do nieuznawania za spółki kapitałowe podmiotów prowadzących działalność skierowaną na zysk, takich jak spółka jawna, obejmuje również swobodę co do tego, czy (oraz w jaki sposób) opodatkować podatkiem kapitałowym podmioty, których to państwo postanowiło nie uznawać za spółki kapitałowe.