Lakoniczny Komunikat opublikowany 2 października na internetowej stronie Sądu Najwyższego odnosi się do sprawy fundamentalnej dla odbudowy rządów prawa w Rzeczpospolitej:
Publikujemy zawiadomienie Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego dr. hab. Małgorzaty Manowskej o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Waldemara Żurka w postaci wywierania groźbą bezprawną wpływu na czynności urzędowe Sądu Najwyższego.
Ten zwięzły anons awizuje skargę Małgorzaty Manowskiej wezwanej jak inni neosędziowie z Sądu Najwyższego, do których w indywidualnie adresowanych pismach Prokurator Generalny apelował, by powstrzymali się od niezgodnej z prawem aktywności. Jego rzeczniczka prasowa uzasadniała:
W ocenie Prokuratora Generalnego tworzenie specjalnych izb w Sądzie Najwyższym oraz nominowanie sędziów w procedurze niespełniającej wymogów konstytucyjnych w związku z udziałem w niej Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej po 2017 r., prowadzi do fundamentalnej wadliwości sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez te izby oraz składy w nich funkcjonujące.
Wprowadzenie do struktury polskiego sądownictwa Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych SN, a także Izby Dyscyplinarnej SN, organów naruszających prawo do sądu ustanowionego ustawą oraz orzekanie w nich przez wadliwie powołanych sędziów, stało się przedmiotem licznych skarg kierowanych przez strony postępowań do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Zapadające przed Trybunałem orzeczenia, stwierdzające naruszenie prawa strony do bezstronnego sądu, obligują Polskę do wypłaty zadośćuczynień zasądzanych w tych sprawach. Kwoty te, już obecnie liczone w milionach złotych, zostały wypłacone przez Rząd Rzeczypospolitej Polskiej, a dodatkowo na rozpoznanie oczekuje około tysiąca kolejnych skarg, co naraża Państwo na dalsze poważne konsekwencje finansowe.
Małgorzata Manowska w swoim doniesieniu zauważa, że
Kierowanie pism z groźbami do Sędziów Sądu Najwyższego, w związku z ich udziałem w czynnościach orzeczniczych, nie może być postrzegane inaczej niż jako próba wywarcia presji na władzę sądowniczą, zmierzająca do osiągnięcia konkretnych celów. Działania tego rodzaju godzą w konstytucyjnie gwarantowaną niezawisłość sędziowską, a także w zasady niezależności sądów i trójpodziału władzy, które stanowią fundament demokratycznego państwa prawa.
W szczególności znajduje to potwierdzenie w zamieszczonym w pismach fragmentach nawiązujących do możliwości dochodzenia od sędziów przez Skarb Państwa roszczeń regresowych.
Być może ta groźba zarysowana w liście Waldemara Żurka zadziałała jak ostroga na wierzchowca i skłoniła wykonującą obowiązki Pierwszego Prezesa SN do sięgnięcia do projekcji, w której zarzuca ona Waldemarowi Żurkowi grzechy Zbigniewa Ziobry:
Manowska_Zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przesstepstwa przez Waldemara Żurka_dot_ wezwania do powstrzymywania się od orzekania przez neoSSNKierowanie pism z groźbami do Sędziów Sądu Najwyższego, w związku z ich udziałem w czynnościach orzeczniczych, nie może być postrzegane inaczej niż jako próba wywarcia presji na władzę sądowniczą, zmierzająca do osiągnięcia konkretnych celów. Działania tego rodzaju godzą w konstytucyjnie gwarantowaną niezawisłość sędziowską, a także w zasady niezależności sądów i trójpodziału władzy, które stanowią fundament demokratycznego państwa prawa.
W szczególności znajduje to potwierdzenie w zamieszczonym w pismach fragmentach nawiązujących do możliwości dochodzenia od sędziów przez Skarb Państwa roszczeń regresowych.
(PR)
