Postanowienie z dnia 29 września 2021 r., V KZ 47/21 wydane przez Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Michał Laskowski (przewodniczący), SSN Jarosław Matras i SSN Marek Pietruszyński (sprawozdawca)

„Sąd Najwyższy, na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy o Sądzie Najwyższym (…), pozostaje związany uchwałą trzech połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. (BSA I-4110-1/2020 (…), gdzie stwierdzono, że:
<>.
Do dnia rozpoznania niniejszej sprawy od stosowania wyżej powołanej uchwały nie odstąpiono w trybie przewidzianym w ustawie, co oznacza, że zachowuje ona moc obowiązującą. Również stan prawny obowiązujący w dacie jej podjęcia nie uległ dotąd zmianie (…) z uwagi na udział w procesie powoływania w Polsce sędziów takiego organu, jakim jest Krajowej Rady Sądownictwa, w składzie ukształtowanym nowelą z 2017 r. (w efekcie czego organ ten nie jest niezależny od władzy wykonawczej i ustawodawczej) – osoba powołana na urząd sędziego orzekając w określonej sprawie nie stanowi niezależnego i bezstronnego sądu ustanowionego ustawą w rozumieniu art. 6 ust. 1 EKPC. (…) Skoro Marek Motuk, Antoni Bojańczyk i Igor Zgoliński uzyskali nominacje na stanowiska sędziów Sądu Najwyższego na skutek rekomendacji Krajowej Rady Sądownictwa, której kształt został określony ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. (…), a następnie wydali zaskarżone postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania po uchyleniu prawomocnego wyroku, to stosownie do uchwały połączonych trzech Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. postanowienie to jest obarczone wadą w postaci nienależytej obsady sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. i dlatego należało je uchylić. Ponieważ zaś w sprawie – jak wskazano wcześniej – nie stwierdzono spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek zastosowania środka zapobiegawczego, odstąpiono od wydania orzeczenia następczego.”