Zbieg (vide tytuł) to spotkanie egzekucji sądowej i administracyjnej (art. 891 kpc). Zbieg ‒ minister Z. (zarzuty z art. 231 i 258 kk) ogłasza z Budapesztu, że wyklucza spotkanie z prokuraturą. Zbieg języków: węgierskie słowo szökevény oznaczające zbiega spotyka się z naszym „po/szukiwany”.
Brak jeszcze kilku dni do pierwszego posiedzenia Rady Pokoju. Prezydent Trump zaprosił prezydenta Nawrockiego do udziału, zaś on… ‒ tu dyplomatycznie przerywam domysły. Wszystkiego dowiemy się w Ostatki albo w Popielcową Środę.
I znów prezydenckie „nie” (kryptowaluty i język śląski), w dodatku ‒ ponowne. Sens uzasadnienia Karola Nawrockiego zawarłbym w słowach: „WETO, bo WY TO nie macie żadnego pojęcia o kryptokasie i godce. Ja mam!”. Przeszła natomiast ustawa o psychologach. Oni wiedzą, co to upór do kwadratu.
„Eichmann w Jerozolimie” Hannah Arendt ‒ fragment o okupowanej Danii. Niemcy odstąpili od oznaczenie tamtejszej społeczności żydowskiej żółtymi opaskami, kiedy usłyszeli, że król Chrystian X jako pierwszy założy ten znak. Do zbrodni na Żydach również nie doszło – po cichu i w nocy duńskie kutry wywiozły ich do Szwecji.
Grzywna sądowa nakładana w dawnych czasach na zabójcę nazywała się „krwawe”. Czytamy w słowniku Władysława Kopalińskiego, że tak samo nazywało się uprawnienie woźnego sądowego wysłanego na miejsce zbrodni ‒ mógł wziąć sobie odzież zabitego.
§§§§§
Ei incumbit probatio qui dicit, non qui negat ‒ to jedna z reguł wypisanych na kolumnach SN. Jej sens jest następujący: „Dowód spoczywa na tym, kto twierdzi, a nie na tym, kto przeczy”. Cóż, twierdzenie oczywiste, zaprzeczyć mu nie można…
Galeria w SN zawiera też napis Sententia facit ius inter partes („Wyrok tworzy prawo między stronami”). Czyżby głos w dyskusji nad ważnością rozwodu orzeczonego przez neo-sędziego? Tak, ale nie przesądzający, gdyż komentatorzy akcentują ograniczone działanie wyroku (vide „między stronami”).
Z procesu w Norymberdze (1945-1946 r.). Były tam w użyciu ‒ w przekładzie symultanicznym ‒ cztery języki: angielski, francuski, niemiecki i rosyjski.
Ekscepta mazowieckie były dokumentem, który ostatecznie (1577 r.) sformalizował przystąpienie Mazowsza do Korony Polskiej. To dla uważających, że historia Polski zaczyna się od Warszawy.
Korporacje adwokatów i radców prawnych, wykluczając reklamę indywidualną, dopuszczają ogólną. Proponuję zatem izbom prawniczym wykorzystanie dawnej mądrości Czarnego Lądu: „Załatwiaj sprawę u znawcy, żelazo kuj u kowala.”
Ucieczkowe miasta („miasta ucieczki”) były ‒ wedle biblijnej Księgi Powtórzonego Prawa ‒ schronieniem dla nieumyślnych zabójców. Warunkiem było, aby sprawca, „który by mimo woli zabił bliźniego” nie miał go „przedtem w nienawiści” (Pwt, 4,41-43).
Carolina, kodeks karny starej Rzeszy Niemieckiej, funkcjonował ponad trzy wieki ‒ od wydania przez cesarza Karola V (1532 r.) do czasów Ottona Bismarcka (1871 r.).
Jurydyką zwano w dawnej Polsce fragment miasta wydzielony spod władzy magistratu. Były nią przykładowo klasztory albo prywatne dobre magnata.
I na zakończenie powrót do antyku. Mędrzec Bias oświadczył, że woli rozstrzygać spory między wrogami niż przyjaciółmi. I wyjaśnił: „Bo z przyjaciół w każdym razie jedna strona stanie się jego wrogiem, a z wrogów jedna ze stron przyjacielem.”
Marian Sworzeń
prawnik, pisarz, członek PEN Clubu, autor książek „Dezyderata. Dzieje utworu, który stał się legendą”, „Opis krainy Gog” i „Czarna ikona – Biełomor”; strona: www.marian-sworzen.pl
Ilustracja: Constitutio criminalis Carolina – „Sąd Karny: kodeks sądów karnych najznakomitszego, najpotężniejszego i najbardziej niezwyciężonego cesarza Karola V i całego Świętego Cesarstwa Rzymskiego, przyjęty, ustanowiony i uchwalony na sejmach w Augsburgu i Ratyzbonie w roku 1532.”
Wydrukowano we Frankfurcie nad Menem przez Johanna Schmidta, wydano przez Sigmunda Feyrabenda w 1577 roku.
Źródło: Wikimedia Commons
Wydrukowano we Frankfurcie nad Menem przez Johanna Schmidta, wydano przez Sigmunda Feyrabenda w 1577 roku.
Źródło: Wikimedia Commons
