Środa, 13 maja 2026 r.
Wyrok w sprawie T-24/25 Les Éditions Albert René przeciwko EUIPO – Works Michał Lubiński (Obelix) (EN)
W 2022 r. Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zarejestrował na rzecz polskiego przedsiębiorcy Works 11 Michał Lubiński unijny znak towarowy „Obelix” dla broni, amunicji i związanych z tym akcesoriów.
Francuskie wydawnictwo Les Éditions Albert René, posiadające prawa do komiksów o Asteriksie, wystąpiło do EUIPO o unieważnienie tego znaku. Powołało się na wcześniejszy unijny znak towarowy „Obélix”, zarejestrowany w 1998 r. m.in. dla książek, odzieży, gier i usług rozrywkowych.
EUIPO odmówiło unieważnienia spornego znaku. Uznało, że mało prawdopodobne jest, aby używanie wspomnianego oznaczenia dla broni, amunicji i akcesoriów przywoływało na myśl wcześniejszy znak towarowy. W konsekwencji nie dojdzie do naruszenia charakteru odróżniającego ani renomy wcześniejszego znaku.
Wydawnictwo zaskarżyło decyzję EUIPO do Sądu Unii Europejskiej.
Komunikat prasowy zostanie opublikowany po ogłoszeniu wyroku
Opinia w sprawie T-366/25 Szytelbiecka
Pytanie prejudycjalne Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczy wykładni art. 19 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.
Sprawa dotyczy planowanej darowizny przedsiębiorstwa przez podatnika prowadzącego działalność w zakresie wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, na rzecz dwóch córek (każda miałaby otrzymać 50% udziału). Po dokonaniu darowizny córki planują wnieść otrzymane udziały do własnej spółki (jako wkłady niepieniężne) i kontynuować działalność w niezmienionej formie.
W związku z wątpliwościami dotyczącym tego, czy darowizna przedsiębiorstwa podlega opodatkowaniu VAT, skarżąca w postępowaniu krajowym wystąpiła do organu podatkowego o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ uznał, że transakcja nie korzysta z wyłączenia z VAT, ponieważ przedmiotem darowizny nie jest przedsiębiorstwo ani jego zorganizowana część, lecz udziały (ułamki prawa własności) w poszczególnych składnikach majątku. Stanowisko to podtrzymał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.
Rozpoznający skargę kasacyjną od tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zapytał Trybunał, czy przekazanie po 50% udziałów w całym majątku na rzecz dwóch osób – które następnie wnoszą te udziały do spółki i kontynuują działalność – można uznać za przekazanie całości majątku w rozumieniu art. 19 dyrektywy VAT.
Czwartek, 21 maja 2026 r.
Opinia w sprawie C-730/23 Polska przeciwko Niemcom
W skardze skierowanej do Trybunału Polska zarzuca Niemcom naruszenie przepisów rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów.
Pierwszy zarzut dotyczy nieodebrania nielegalnie przemieszczonych odpadów z sześciu lokalizacji w Polsce (Tuplice, Stary Jawor, Sobolew, Gliwice, Sarbia i Bzowo). Pomimo zgłoszenia przez władze polskie nielegalnego przemieszczania odpadów ani podmioty, które zorganizowały ich przewóz, ani władze niemieckie nie zapewniły, aby odpady te zostały zwrócone do Niemiec w terminie 30 dni. Władze niemieckie nie uzgodniły również z Polską żadnego innego terminu zwrotu odpadów.
Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasad klasyfikacji odpadów (art. 28 ust. 2 rozporządzenia nr 1013/2006). W odniesieniu do przemieszczeń odpadów z Niemiec do czterech lokalizacji w Polsce (Sobolew, Gliwice, Sarbia, Bzowo) zachodzi rozbieżność co do klasyfikacji odpadów.
Polska uważa, że przesyłane odpady są odpadami budowlanymi i zmieszanymi odpadami komunalnymi, które powinny były zatem zostać objęte szczególną procedurą zgłoszenia (art. 3 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1013/2006). Niemcy uważają natomiast, że chodzi o odpady podlegające uproszczonej procedurze informowania (art. 18 rozporządzenia nr 1013/2006).
Po trzecie, zdaniem Polski, Niemcy naruszyły obowiązek lojalnej współpracy, nie przyjmując środków mających na celu wyjaśnienie okoliczności związanych z nielegalnym przemieszczaniem odpadów. Zaniechania strony niemieckiej miały dotyczyć w szczególności obiegu informacji i koordynacji działań obu państw, co miało utrudnić ustalenie przez Polskę okoliczności faktycznych i uniemożliwić zapewnienie pełnej skuteczności rozporządzenia nr 1013/2006.
