Środa, 21 stycznia 2026 r.
Wyrok w sprawie T-174/24 Djchem Chemicals Poland i The Goodyear Tire & Rubber Company przeciwko Komisji (EN)
Djchem Chemicals Poland S.A. z siedzibą w Wołominie oraz The Goodyear Tire & Rubber Company z Akron w stanie Ohio (USA) domagają się stwierdzenia nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2024/197 z dnia 19 października 2023 r. w zakresie, w jakim dokonała klasyfikacji 1,4-benzenodiaminy, N,N’-mieszaniny pochodnych fenylu i tolilu; masy poreakcyjnej N-fenylu,N’-o-tolilo-fenylenodiaminy, N,N’-difenylo-p-fenylenodiaminy i N,N’-di-o-tolilo-fenylenodiaminy (tzw. substancja DAPD) jako substancji działającej szkodliwie na rozrodczość kategorii 1B (H360FD).
Skarżące spółki twierdzą m.in., że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, opierając się na nieistotnych faktach i nie uwzględniła w sposób ostrożny i bezstronny wszystkich istotnych informacji dostępnych na temat DAPD dostarczonych przez skarżące przed przyjęciem zaskarżonego rozporządzenia.
Wyrok w sprawie T-134/24 D (Décision relative à la gestion du trafic aérien)
Pytania Sądu Rejonowego dla m.st Warszawy w Warszawie dotyczą wykładni rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 roku, ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów.
Sprawa dotyczy żądania zapłaty 400 euro odszkodowania za opóźniony o ponad 3 godziny lot z Izmiru do Warszawy. Przewoźnik tłumaczy opóźnienie złymi warunkami pogodowymi, decyzjami kontroli ruchu lotniczego oraz późniejszą usterką techniczną samolotu.
Spór dotyczy tego, czy każdą decyzję zarządzania ruchem lotniczym, także tę, która nie dotyczyła bezpośrednio opóźnionego lotu, można uznać za „nadzwyczajną okoliczność”, która zwalnia linię lotniczą z obowiązku wypłaty odszkodowania. Wyjaśnienia wymaga ponadto, czy sąd krajowy jest władny badać podstawę takiej decyzji
Czwartek, 22 stycznia 2026 r.
Wyrok w sprawie C-554/24 P (Polska przeciwko Komisji)
W lutym 2021 r. Czechy wniosły do Trybunału skargę przeciwko Polsce, twierdząc, że rozszerzenie skali i przedłużanie wydobycia węgla brunatnego w kopalni w Turowie było niezgodne z prawem Unii (sprawa C-121/21).
W trakcie postępowania Trybunał zobowiązał Polskę, tytułem środka tymczasowego, do natychmiastowego zaprzestania wydobycia węgla w tej kopalni do chwili ogłoszenia wyroku w sprawie. Ponieważ Polska nie zastosowała się do tego środka tymczasowego, 20 września 2021 r., została zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej okresowej kary pieniężnej w wysokości 500 000 EUR dziennie aż do czasu pełnego zastosowania się do tego środka (zob. komunikat prasowy nr 159/21).
3 lutego 2022 r. Polska zawarła z Republiką Czeską ugodę, wskutek czego sprawa ta została wykreślona z rejestru Trybunału. Polska nie zapłaciła kwot należnych z tytułu okresowej kary pieniężnej. Dlatego Komisja potrąciła tę należność z różnego rodzaju wierzytelnościami Polski wobec Unii. Odzyskana w ten sposób kwota główna wynosi 68 500 000 EUR za okres od 20 września 2021 r. do 3 lutego 2022 r.
Polska zwróciła się do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o potrąceniu. Powołała się w szczególności na zawarcie ugody z Czechami, które, jej zdaniem, sprawiło, że skutki finansowe środków zarządzonych przez Trybunał ustały z mocą wsteczną.
W maju 2024 r. Sąd oddalił skargi Polski w całości (zob. komunikat prasowy nr 87/24). Polska wniosła odwołanie do Trybunału, domagając się uchylenia wyroku Sądu w całości oraz stwierdzenia nieważności decyzji Komisji w przedmiocie potrąceń.
Komunikat prasowy zostanie opublikowany po ogłoszeniu wyroku
Wyrok w sprawie C-902/24 Herchoski
Pytania Sądu Okręgowego w Warszawie dotyczą dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich.
Sprawa dotyczy umowy kredytu hipotecznego denominowanego we frankach szwajcarskich, zawartej w 2008 r. przez konsumentów z przeznaczeniem na zakup mieszkania.
W 2022 r. kredytobiorcy pozwali bank, twierdząc, że umowa była nieważna ze względu na nieuczciwe klauzule przeliczeniowe kursu franka szwajcarskiego i zażądali zwrotu zapłaconych dotąd rat. Bank wniósł o oddalenie powództwa, wskazując, że umowa kredytu jest ważna i nie zawiera nieuczciwych warunków. Następnie wezwał zaś kredytobiorców do zwrotu równowartości kapitału kredytu wypłaconego w wykonaniu umowy i złożył oświadczenie o potrąceniu przysługującej mu wierzytelności z wierzytelnością dochodzoną przez kredytobiorców. Zarzut potrącenia podniósł także w procesie wytoczonym przez konsumentów.
Sąd w wyroku częściowym uznał umowę kredytu za nieważną. Powziął jednak wątpliwość co do wzajemnych rozliczeń między stronami. Poprosił Trybunał o wyjaśnienie m.in., czy
(1) w procesie z powództwa konsumenta przeciwko bankowi bank może podnieść skuteczny zarzut potrącenia, także jako zarzut ewentualny, podczas gdy co do zasady twierdzi, że umowa kredytu jest ważna i nie zawiera nieuczciwych warunków umownych;
(2) czy bank może wyznaczyć konsumentowi termin dwutygodniowy na zwrot równowartości całego kapitału kredytu oraz czy
(3) konsument może zostanie obciążony częścią kosztów procesu w zakresie, w którym powództwo o zapłatę zostało oddalone w związku z uwzględnieniem zarzutu potrącenia podniesionego przez bank.
Rozprawa w sprawie C-23/25 Sutuska
Sprawa dotyczy umowy kredytu hipotecznego indeksowanego do franka szwajcarskiego zawartej w 2007 r. przez konsumentkę z bankiem, który to kredyt był zabezpieczony hipoteką na nabywanej nieruchomości oraz kilkoma obowiązkowymi ubezpieczeniami.
Konsumentka przez lata spłacała raty kredytu oraz ponosiła koszty różnych ubezpieczeń, w tym ubezpieczenia niskiego wkładu własnego, ubezpieczenia pomostowego, ubezpieczenia nieruchomości od ognia i innych zdarzeń losowych oraz polisy na życie.
W 2022 r. konsumentka pozwała bank, domagając się stwierdzenia nieważności umowy i zwrotu wszystkich świadczeń spełnionych na jej podstawie (raty, opłaty, prowizje, ubezpieczenia), twierdząc, że umowa zawierała nieuczciwe klauzule.
Sąd wydał wyrok częściowy, uznając umowę za nieważną i zasądzając zwrot rat kredytu. Powziął jednak wątpliwości co do tego, czy bank powinien zwrócić również koszty ubezpieczeń. Dlatego zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniem, czy prawo unijne pozwala kredytobiorcy skutecznie dochodzić od banku zwrotu kosztów ubezpieczenia ryzyka banku oraz ubezpieczenia ryzyka konsumenta poniesionych w związku z zawarciem i wykonywaniem umowy o kredyt, która okazała się nieważna ze względu na zawarte w niej nieuczciwe warunki umowne.
