Środa, 28 stycznia 2026 r.
Rozprawa w sprawie C-601/24 Gotka
Sprawa dotyczy konsumenta, który na Ukrainie zakupił, z przeznaczeniem na własny użytek, cztery opakowania preparatu z ekstraktem z pławikonika japońskiego, a następnie wjechał z tym produktem na terytorium Unii Europejskiej, bez wymaganych dokumentów i zezwoleń.
Wobec konsumenta zostało wszczęte postępowanie karne. Postawiono mu zarzut przewożenia bez dokumentu wymaganego na podstawie przepisów rozporządzenia Rady nr 338/97 okazu gatunku podlegającego ochronie przewidzianej w tym rozporządzeniu. Sąd Rejonowy w Jarosławiu chce ustalić, czy „okaz” w rozumieniu ww. rozporządzenia obejmuje produkt leczniczy zawierający ekstrakt z pławikonika japońskiego, legalnie dostępny w państwie trzecim. Trybunał ma też odpowiedzieć na pytanie, czy przepisy rozporządzenia nr 338/97 sprzeciwiają się karaniu konsumenta, który przywozi taki produkt na własny użytek do UE, bez zamiaru handlu oraz czy pojęcie „dobra osobiste lub stanowiące część gospodarstwa domowego” wyłączające obowiązek przedstawienia zezwolenia na przywóz obejmuje taki produkt leczniczy używany wyłącznie w celach prywatnych.
Wyrok w sprawie T-177/25 Dyrektor Administracji Skarbowej w Gdańsku
Pytania prejudycjalne Naczelnego Sądu Administracyjnego mają na celu uzyskanie wykładni rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny.
Sprawa dotyczy przywozu miodu z Ukrainy w ramach unijnego kontyngentu taryfowego z zerową stawką celną, obowiązującego od 1 października 2017 r. Tego dnia (niedziela) numer kontyngentu nie był jeszcze zintegrowany z systemami TARIC (prowadzonym przez Komisję Europejską) i ISZTAR (prowadzonym przez Krajową Administrację Skarbową), co uniemożliwiło skarżącemu złożenie zgłoszenia z preferencją. Kontyngent został jednak wykorzystany przez innych importerów, którzy złożyli zgłoszenia z cłem erga omnes, a następnie skorygowali je następnego dnia po integracji numeru. Organy celne uznały, że kontyngent wyczerpano 1 października i odmówiły skarżącemu stawki 0%, naliczając cło 17,3%.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że praktyka taka znajduje uzasadnienie w przepisach, i że wszyscy importerzy znajdowali się w tej samej sytuacji i mogli dokonać korekty zgłoszenia. Skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając m.in. błędną wykładnię unijnego kodeksu celnego, naruszenie zasady równego traktowania oraz pominięcie przesłanek słusznościowych z art. 120 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 952/2013.
Naczelny Sąd Administracyjny powziął wątpliwości co do zgodności z prawem UE przyznania pierwszeństwa w skorzystaniu z kontyngentu podmiotom, które dokonują zgłoszenia celnego z zamiarem późniejszego sprostowania. NSA chce w szczególności ustalić, która data powinna decydować o kolejności przydziału kontyngentu: data pierwotnego zgłoszenia czy data jego skutecznej korekty.
Czwartek, 29 stycznia 2026 r.
Rozprawa w sprawie C-197/25 A.
Pytanie prejudycjalne Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczy wykładni art. 9 i art. 2 ust. 2 dyrektywy Rady 2008/7/WE dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału. stanie faktycznym sprawy spółka jawna powstała w wyniku przekształcenia spółki komandytowej. W związku z przekształceniem spółka uiściła podatek od czynności cywilnoprawnych, a następnie wniosła o jego zwrot.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze odmówił stwierdzenia nadpłaty, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił w całości skargę spółki na tę odmowę.
Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną spółki, przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów zagadnienie prawne dotyczące tego, czy w przypadku przekształcenia spółki osobowej w inną spółkę osobową, pod pojęciem wkładów (art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. f) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych) należy rozumieć wyłącznie wkłady wniesione przez wspólników spółki, czy również mienie nabyte przez spółkę przekształcaną w czasie jej istnienia, które w wyniku przekształcenia staje się majątkiem spółki przekształconej.
W związku z tym zagadnieniem prawnym, Naczelny Sąd Administracyjny powziął wątpliwości dotyczące wykładni prawa UE. Pytanie skierowane do Trybunału dąży do wyjaśnienia, czy przyznanie państwu członkowskiemu uprawnienia (art. 9 dyrektywy 2008/7/WE) do nieuznawania za spółki kapitałowe podmiotów prowadzących działalność skierowaną na zysk, takich jak spółka jawna, obejmuje również swobodę co do tego, czy (oraz w jaki sposób) opodatkować podatkiem kapitałowym podmioty, których to państwo postanowiło nie uznawać za spółki kapitałowe.
Czwartek, 5 lutego 2026 r.
Opinia w sprawie C-232/25 Idziski
Pytania prejudycjalne Sądu Najwyższego dotyczą wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych.
Ich sednem jest ustalenie jurysdykcji sądów w sprawie o naruszenie dóbr osobistych przez treści zawarte w niemieckim serialu emitowanym w kilku państwach członkowskich. Powodami są żołnierz Armii Krajowej, były więzień obozu Auschwitz-Birkenau i powstaniec warszawski, oraz stowarzyszenie zrzeszające weteranów II wojny światowej. W ich ocenie, wspomniany serial ukazuje żołnierzy polskiej formacji wojskowej jako antysemitów i nacjonalistów współpracujących z Niemcami w Holokauście, co narusza dobra osobiste powodów, takie jak prawo do dumy narodowej, prawo do niezakłamanej historii, prawo do godności i dobrego imienia, a także prawo do znaku – symbolu.
Pozwani podnieśli zarzut braku jurysdykcji sądów polskich, twierdząc, że właściwe są niemieckie jako sądy miejsca ich zamieszkania. Sądy I i II instancji w Polsce oddaliły ten zarzut, uznając swoją jurysdykcję, natomiast w postępowaniu kasacyjnym Sąd Najwyższy powziął wątpliwości co do wykładni art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 (Bruksela I), dotyczącego jurysdykcji w sprawach czynów niedozwolonych.
Sąd Najwyższy zwrócił się do Trybunału o wyjaśnienie, czy sądy państwa członkowskiego, w którym doszło do emisji filmu i w którym powodowie mają centrum swoich interesów życiowych, mogą orzekać zarówno o roszczeniach niepieniężnych (takich jak przeprosiny czy inne środki usuwające skutki naruszenia), jak i o zadośćuczynieniu obejmującym całość krzywdy, w tym wynikającej z rozpowszechniania filmu w innych państwach członkowskich.
W szczególności SN pyta, czy znaczenie treści filmu w kontekście historycznym, kulturowym i społecznym danego państwa oraz możliwość pośredniej identyfikacji poszkodowanych jako członków określonej, historycznej formacji wojskowej uzasadniają przyznanie sądom tego państwa pełnej jurysdykcji.
Komunikat prasowy zostanie opublikowany po przedstawieniu opinii
