Czwartek, 3 lipca 2025 r.
Wyrok w sprawie C-582/23 Wiszkier
Pytania prejudycjalne Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi dotyczą wykładni dyrektywy Rady 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich.
W skład masy upadłości R.S. – osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej – wchodzi m.in. udział we współwłasności nieruchomości nabytej ze środków z kredytu hipotecznego indeksowanego do franka szwajcarskiego. Wierzytelność banku została ujęta na liście wierzytelności sporządzonej przez syndyka masy upadłości, zatwierdzonej postanowieniem sędziego-komisarza. Upadły nie złożył sprzeciwu co do listy wierzytelności.
Zdaniem sądu orzekającego w przedmiocie planu spłaty wierzycieli, wspomniana umowa kredytu zawiera nieuczciwe warunki umowne, które mogą powodować jej nieważność. Ewentualne stwierdzenie nieważności umowy wpłynęłoby na odmienne ustalenie zakresu zobowiązania upadłego wobec banku.
Sąd chce w związku z tym ustalić, czy dyrektywa 93/13/EWG sprzeciwia się przepisom krajowym, które przewidują związanie sądu upadłościowego zatwierdzoną listą wierzytelności, uniemożliwiając tym samym ocenę warunków umowy kredytu, z której bank wywodzi swoją wierzytelność. W drugim pytaniu sąd zmierza do ustalenia, czy ww. dyrektywa stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które nie zezwalają na zarządzenie w postępowaniu upadłościowym środków tymczasowych.
Komunikat prasowy zostanie opublikowany po ogłoszeniu wyroku
Wyrok w sprawach połączonych C-646/23 Lita i C-661/23 Jeszek
Pytania prejudycjalne Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie dotyczą znaczenia standardu niezależności i nieusuwalności sędziów, wynikających z prawa Unii, dla określania reguł przenoszenia sędziów w stan spoczynku, a także konsekwencji ich naruszenia.
Pytania te zmierzają do ustalenia, czy wynikające z prawa UE wymogi zapewnienia niezależnego i bezstronnego wymiaru sprawiedliwości, a przede wszystkim zasada nieusuwalności sędziów, sprzeciwiają się przepisom krajowym, na mocy których sędzia wyznaczony do rozpoznania sprawy został przeniesiony w stan spoczynku.
Sąd – kwestionując zgodność tych przepisów z prawem Unii – zwraca uwagę zarówno na ich konstrukcję, jak i na okoliczności ich przyjęcia. Po pierwsze, przepisy te znajdują zastosowanie de facto do jednego sędziego, tj. sędziego sądu odsyłającego, po drugie – nie mają zastosowania do znajdujących się w analogicznej sytuacji prokuratorów, po trzecie – zostały wprowadzone do projektu ustawy niezwiązanej z ustrojem sądów, i po czwarte – decyzja o przeniesieniu sędziego w stan spoczynku nie podlega kontroli sądowej.
Sąd stara się ponadto ustalić, czy może kontynuować orzekanie, pomijając regulacje o stanie spoczynku, których celem było usunięcie sędziego tego sądu ze służby czynnej.
Środa, 9 lipca 2025 r.
Wyrok w sprawach T-291/24 Sumol+Compal Marcas przeciwko EUIPO – Krynica Vitamin (EN)
Portugalska spółka Sumol+Compal Marcas żąda przed Sądem UE stwierdzenia nieważności decyzji czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), która oddaliła ich sprzeciw wobec rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego „FIZI AQUA” przez Krynica Vitamin S.A. z siedzibą w Warszawie.
Sumol+Compal twierdzi, że znak „FIZI AQUA” jest zbyt podobny do jej wcześniejszego graficznego znaku towarowego „FRIZE”, zarejestrowanego dla tych samych towarów (napojów bezalkoholowych w klasie 32), co może prowadzić do ryzyka wprowadzenia konsumentów w błąd. EUIPO uznał jednak, że znaki różnią się na tyle wizualnie i fonetycznie, że nie istnieje prawdopodobieństwo konfuzji.
Czwartek, 10 lipca 2025 r.
Wyrok w sprawie C-212/23 Komisja przeciwko Polsce
Skarga Komisji dotyczy braku wdrożenia przez Polskę dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/789 z dnia 17 kwietnia 2019 r. ustanawiającej przepisy dotyczące wykonywania praw autorskich i praw pokrewnych mających zastosowanie do niektórych transmisji online prowadzonych przez organizacje radiowe i telewizyjne oraz do reemisji programów telewizyjnych i radiowych.
Przyjęcie przepisów koniecznych do wdrożenia dyrektywy powinno było nastąpić najpóźniej do 7 czerwca 2021 r. W lutym 2023 r., uznawszy, że Polska nie dokonała pełnej implementacji wspomnianej dyrektywy, Komisja skierowała skargę do Trybunału Sprawiedliwości. Wniosła przy tym o nakazanie Polsce zapłaty na rzecz Komisji ryczałtu i okresowej kary pieniężnej.
Wyrok w sprawie C-99/24 Chmieka
Pytania prejudycjalne Sądu Rejonowego w Koszalinie powstały na gruncie sprawy o bezumowne korzystanie z lokalu należącego do gminy.
Po wypowiedzeniu najmu przez gminę i orzeczeniu eksmisji czterech zamieszkałych w lokalu osób, gmina wniosła przeciwko nim pozew, żądając zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z lokalu. Wskazała przy tym adres zamieszkania wszystkich pozwanych w Polsce. W sprawie wydano nakaz zapłaty, odebrany pod adresem w Polsce przez jedną z pozwanych osób w imieniu wszystkich pozostałych.
W sprzeciwie od nakazu zapłaty, jedna z pozwanych osób domaga się ponownego zbadania sprawy i odrzucenia wobec niej pozwu. Osoba ta zarzuciła brak jurysdykcji sądu polskiego, wskazując, że od 2007 r. posiada wyłączne miejsce zamieszkania w Holandii i nigdy umowy najmu lok alu z gminą nie zawierała. Sąd ustalił, że w chwili wniesienia pozwu przez gminę w 2013 r. oraz w chwili wniesienia sprzeciwu w 2023 r. pozwana rzeczywiście posiadała miejsce zamieszkania w Holandii.
Sąd Rejonowy w Koszalinie chce ustalić, czy „wszczęcie postępowania cywilnego” na gruncie rozporządzenia Bruksela Ia ma miejsce w chwili wniesienia pozwu przez powoda, czy też wniosku o ponowne zbadanie sprawy przez pozwanego. Sąd chce ponadto ustalić, czy osoba mająca miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim może być pozwana przed sąd drugiego państwa członkowskiego w sprawie o zapłatę wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości w tym drugim państwie członkowskim.
Opinia w sprawie C-554/24 P Polska przeciwko Komisji
W lutym 2021 r. Czechy wniosły do Trybunału skargę przeciwko Polsce, twierdząc, że rozszerzenie skali i przedłużanie wydobycia węgla brunatnego w kopalni w Turowie było niezgodne z prawem Unii (sprawa C-121/21).
W trakcie postępowania Trybunał zobowiązał Polskę, tytułem środka tymczasowego, do natychmiastowego zaprzestania wydobycia w tej kopalni do chwili ogłoszenia wyroku w sprawie. Ponieważ Polska nie zastosowała się do tego środka tymczasowego, 20 września 2021 r. została zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej okresowej kary pieniężnej w wysokości 500 000 EUR dziennie aż do czasu pełnego zastosowania się do tego środka (zob. komunikat prasowy nr 159/21).
3 lutego 2022 r. Polska zawarła z Republiką Czeską ugodę, wskutek czego sprawa ta została wykreślona z rejestru Trybunału.
Polska nie zapłaciła kwot należnych z tytułu okresowej kary pieniężnej. Dlatego Komisja potrąciła tę należność z różnego rodzaju wierzytelnościami Polski wobec Unii. Odzyskana w ten sposób kwota główna wynosi 68 500 000 EUR za okres od 20 września 2021 r. do 3 lutego 2022 r.
Polska zwróciła się do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji o potrąceniu. Powołała się w szczególności na zawarcie ugody z Czechami, które, jej zdaniem, sprawiło, że skutki finansowe środków zarządzonych przez Trybunał ustały z mocą wsteczną.
W maju 2024 r. Sąd oddalił skargi Polski w całości (zob. komunikat prasowy nr 87/24).
Polska wniosła odwołanie do Trybunału, domagając się uchylenia wyroku Sądu w całości oraz stwierdzenia nieważności decyzji Komisji w przedmiocie potrąceń.
Komunikat prasowy zostanie opublikowany po przedstawieniu opinii.
