Pamiętam, jak podczas pogrzebu księdza Jerzego Popiełuszki któryś z książąt Kościoła powiedział, zwracając się do ateistów (to były czasy!): niechby po śmierci pozytywnie się rozczarowali.
Teraz, za życia, chcę pozytywnie się rozczarować i zobaczyć, jak zaprzysięgają Rafała Trzaskowskiego na prezydenta. A dlaczego jestem pesymistą? Bo już tak bywało, że kandydat wydawał się wprost nie do przebicia, a potem przegrywał. Bronisław Komorowski? Przypomnę słowa Adama Michnika o ciężarnej zakonnicy przejechanej na pasach, że niby dopiero wtedy Komorowski by przegrał. Przegrał, i to z kim! Pani Hillary Clinton? Jakaż fantastyczna postać, minister spraw zagranicznych Stanów Zjednoczonych (czyli sekretarz stanu), kobieta, która podniosła się, jak feniks z popiołów, po skandalu obyczajowym jej męża z Moniką Lewinsky, wspierana przez najlepszych… I co? Trump.
A my? Czterdzieści procent dla Dudy (chociaż ciągle mu spada).
Chwileczkę, miała być nutka optymizmu: takich obrzydlistw i głupot, jakich dopuszczają się rząd Morawieckiego i prezydent A. Duda, czyli J. Kaczyński pod obiema postaciami, naród pewnie nie wytrzyma. Atak na kobiety, które rządzący szeregowy poseł sprowadza do roli macic, rozwalanie przyrody, naszej dumy, Puszczy Białowieskiej, gnojenie (dosłowne) stadniny w Janowe, wpuszczanie dzieci (!) na polowania, a ostatnio podły atak na LGBT, chociaż Polacy już prawie nic nie mają przeciwko tym ludziom (ludziom, do cholery!). Koronawirusowe bezrobocie z aferą Szumowskiego w tle, kłamstwa w kwestii zagrożenia pandemią, chińskie maseczki i chińskie knowania Dudy, coraz głębiej zapadająca w naród świadomość, że rząd (i kolesie) za bardzo jednak się obławiają. Obawa, że 500+ wcale nie będzie takie powszechne.
Wreszcie bezkompromisowa kampania wyborcza Trzaskowskiego. Jest nadzieja, że pewnego ranka nie obudzimy się w PRL bis, którą sami sobie zafundujemy.
Jakub Tau
