Wokanda polska w Luksemburgu: 21 marca w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej

0
(0)

Czwartek, 21 marca 2024 r.

Rozprawa w sprawie C-118/23 Getin Holding i in.

Pytania prejudycjalne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczą interpretacji dyrektywy 2014/59/UE. Zostały one zadane w związku z wszczęciem we wrześniu 2022 r. przymusowej restrukturyzacji Getin Noble Bank przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny. Decyzję tę zaskarżyła rada nadzorcza banku, lecz także inne podmioty, które uważają, że doszło w ten sposób do naruszenia ich interesu
prawnego. Wśród skarżących są m.in. właściciele umorzonych akcji lub obligacji wyemitowanych przez Getin Noble Bank oraz osoby, które zawarły z nim umowy kredytu powiązane z kursem franka szwajcarskiego. Łącznie do sądu wpłynęło ponad 7 tys. skarg.

WSA w Warszawie powziął wątpliwości dotyczące, po pierwsze, ekonomiki postępowania sądowoadministracyjnego, tj. tego, czy na gruncie prawa Unii byłoby dopuszczalne ograniczenie kręgu podmiotów uprawnionych do zaskarżenia decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego oraz obowiązku sądu łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia wszystkich skarg. W tym kontekście sąd zauważył, że decyzja jest
przedmiotem skargi jej adresatów; sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a wynik wydany w wyniku jej rozpoznania będzie skuteczny względem wszystkich zainteresowanych, a nie tylko stron postępowania.
Po drugie, sąd zmierza do wyjaśnienia, czy zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE państwo członkowskie może powierzyć funkcję organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji organowi będącemu jednocześnie ustawowym gwarantem depozytów bankowych lub kuratorem (tymczasowym administratorem) banku, jak ma to miejsce w przypadku Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.
Dokumenty w sprawie

Wyrok w sprawie C-606/22 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy

Pytanie prejudycjalne zadane przez Naczelny Sąd Administracyjny dotyczy wykładni dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz zasad proporcjonalności, neutralności podatkowej i równego traktowania.
W stanie faktycznym sprawy, spółka złożyła korekty deklaracji VAT-7, wyjaśniając, że są one związane z zastosowaniem do sprzedaży usług związanych z rekreacją stawki podatku 8%, zamiast uprzednio stosowanej do tych usług stawki podstawowej podatku 23%. Organy podatkowe pierwszej i drugiej instancji odmówiły stwierdzenia nadpłaty VAT i jego zwrotu. Ich zdaniem korekta podstawy opodatkowania jest możliwa jedynie wtedy, gdy transakcja została potwierdzona fakturą. Korekty złożone przez spółkę dotyczyły natomiast sprzedaży detalicznej, udokumentowanej paragonami z kasy fiskalnej.

WSA w Bydgoszczy uwzględnił skargę spółki i uchylił zaskarżoną decyzję. Organ podatkowy wniósł skargę kasacyjną do NSA. Wątpliwości tego ostatniego dotyczą ustalenia, czy przepisy dyrektywy 2006/112/WE umożliwiają przyjęcie rozwiązania, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne dokonanie korekty podstawy opodatkowania oraz podatku VAT należnego w przypadku, gdy dokonano sprzedaży, do której
zastosowano nieprawidłową (za wysoką) stawkę podatku, a sama sprzedaż została zarejestrowana na kasie fiskalnej i potwierdzona paragonami (a nie fakturami VAT).

Print Friendly, PDF & Email

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating 0 / 5. Vote count: 0

No votes so far! Be the first to rate this post.

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Powiadom o
guest

wp-puzzle.com logo

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments